Pan K.

Mózg żołnierza zgnił mentalnie Przez syndrom stresu pourazowego Chłopak dzielnie walczył dekadę Lecz wojny tej nie wygrał Być może kilka z trudnych bitew Ale to nie wystarczyło żeby funkcjonować Osaczony, prześladowany I pojmany Przebywa w jednym z więzień Patrząc na świat zza krat rozmyśla Czy być może była inna droga? Ale chyba zrobił już wszystko Czy można cofnąć czas? Nie! Należy się podporządkować ściśle Aby móc skażonym tlenem oddychać W tej kaskadowej hierarchi W której jest gdzieś na samym końcu Ma nadzieję na kolejny wschód słońca Ale też nie ma gwarancji W zasadzie pogodzony z losem Żyję już tylko chwilą "Carpe diem" W bożych rękach jest jego karta Karta życia lub śmierci....

Wciąż ją mam, tą wspaniałą, Tą boską w swej istocie Cząstkę Ciebie, nieskazitelną... Taką wymarzoną i moją Skrytą głęboko w sercu Zamkniętą wraz z uczuciem W zakamarkach mej duszy Spowitej bólem, smutkiem Tamtej rozłąki oraz pustki... Rozpaczliwej walki Poszukiwań twego wzroku Naszych miejsc, twoich zdjęć Wiary, że pamiętasz, że chcesz Ponownie spojrzeć w otchłań Tych oczu przeszklonych... I ich zimnych łez Topiąc ciepłym dotykiem Anielskim szeptem Zamarzniętą w żyłach krew Krusząc skałę skrywającą Nieskończoną namiętność, Pasję kochania, miłości zew Trwając... a nie raniąc Jak ostry chrystusowy cierń Delikatnych niczym jedwab Percepcji romantycznych Utajonych życzeń Freuda Z seksualnych marzeń sennych Ukrytych w mroku podświadomości Otchłani umysłu najskrytszych Tych pięknych nieskrępowanych Więzami wstydu instynktów Przyciągających się magnesów O przeciwnych biegunach Cząstek materii stałych Unoszących się w kosmosie Które wpadając w czarną dziurę Krążą miliony lat świetlnych Aby znów...w końcu Móc odnaleźć się na nowo.