Znajdź zawartość

"Żołądź i kasztan" Żołądź spada z drzewa, tuż obok kasztana. – Co pan u mnie robi? – zapraszałem pana?! Kasztan zadziwiony spogląda na niego: – Tutaj jest pan u mnie, szanowny kolego! – Gdzie u pana, panie? No nie, proszę pana! Zawsze tutaj spadam, to moja polana! Dziwi mnie pan, panie, mam ja inne zdanie! Bo na tej polanie, jest moje spadanie! – A spadaj pan, panie, bo dam panu w banię! Na mojej tyś polanie, uparty kasztanie! Kasztan zaczął szukać kamienia wokoło. – Uspokój się, żołędziu, bo dostaniesz w czoło! Spadła szyszka w środek, ale się poturlała. Spojrzeli po sobie: – Dobrze, że nie została! Mówi półuśmiechem żołądź do kasztana. – Noo… – przytaknął kasztan – to nasza polana. > Jak niewiele trzeba, żeby dojść do zgody, nawet się podzielić częścią swej wygody. Gdy do podziału przybywa chętliwych, nawet złośliwców zamienia to w życzliwych. Leszek Piotr Laskowski.