Znajdź zawartość

„Bezrobotny z własnej woli” Wzdłuż rzeki i pola, łąką przez mlecze, pracy niby szukać leniwie się wlecze. Ale wciąż wokoło posesji się porusza, pójść nieco dalej wcale się nie zmusza. Marzy, by być królem w krainie bogactwa, odbierać honory przez rycerskie bractwa. Marzy o wielkości, o szacunku, sławie, o własnym zamku w szlacheckiej oprawie. Widzi żonę – księżniczkę, siebie w złotej szacie, mieszkając tymczasem w małej wiejskiej chacie. Z rodzicami, braćmi i siostrami na kupie, we wsi o nazwie „Zapomniane Zadupie”. Idąc tak i marząc, nagle zgłodniał nieco, a w tobołku z jadłem już mu pustki świecą. Zjadł już w południe kanapkę ze smalcem, którą mama dała, wygrażając palcem: – Nie znajdziesz roboty – nie wracaj do domu! Żarcie z nieba nie spada nigdzie i nikomu! – Dalej już nie idę, starczy dziś już tego, wracam do domku – luksusu mojego. Jutro znów pójdę szukać tej roboty, już od lat trzydziestu mam z nią te kłopoty. Ale mama kanapkę jutro da na nowo i znów pójdę szukać pracy honorowo. Leszek Piotr Laskowski