Dona30

@Waldemar_Talar_Talar @Dona30 To nie o mnie wiersz. Pozdrawiam

Idę przed siebie. Tchu mi brakuje. Zostawiam nieskończone sprawy — ciągną się za mną. Im dalej, tym mniej czuję. Mgła. Zapomnienie. Moje myśli milkną. Szara codzienność. Troski. Kłopoty. Splątane we mnie — serce ciężkie. Odchodzę szybciej. Żeby poczuć cokolwiek. Nie oglądam się. Za mną — nie moje życie. Cudze pragnienia. Cudze żądania. Idę. Szukam siły. Marzenia — prawie ich nie ma. Moje drogowskazy zniknęły. Idę dalej. Bo zatrzymać się to zniknąć.

@Charismafilos Dziękuję 😊

Mimo ciężaru dni i lekcji, które paliły jak sól na skórze, życie pozostaje zachwytem — długim seansem pod otwartym niebem. Gdy nadejdzie chwila ostatnia — będzie trudno. Uciszę w sobie opór, rozpuszczę dłonie w ciszy i odejdę bez hałasu. Teraz jednak oddycham pełnią. Patrzę uważnie. Zabliźniam rany powoli, cierpliwie. By znów dotknąć tego, co przyjdzie mi dźwigać jak sztandar albo co rozświetli mnie tak nagle, że ze szczęścia zapłaczę.