Rafii

Dobry Boże, prośbę mam, zabierz moją duszę tam, gdzie inna już spożywa mleko i miód, i tu, na ziemi, nie cierpi już. Kochany Boże, błagam Cię, połącz ponownie dusze dwie, bo jedna już zamknięte oczy ma, a druga, na ziemi, wciąż otwarte je ma. Ojcze miłosierny, modlę się, abyś pozbawił mnie udręki tej, która po stracie ukochanej wciąż dręczy mnie i odbiera dalszy życia sens. Panie Boże, nie wiem już, czy dam jeszcze radę przetrwać tu, jeśli nie weźmiesz wkrótce mnie, to ja odnajdę drogę tam, gdzie dusza mej miłości już na zawsze będzie trwać.

Wybacz mi, moja droga, lecz dlatego, że mnie kochasz, już wolałbym, byś wbiła w moje serce nóż. To nie tak, że ja nie chcę Twej miłości czuć, ale umysł mój pamięta, co się kiedyś stało już. Kiedyś była inna panna, co gwiazdą była mi, lecz ona mnie okłamywała i potwornie zraniła mnie. Choć myślałem, że to koniec, że miłość już nie sięgnie mnie, ktoś znów pragnie mnie pokochać, a tym kimś jesteś Ty. Przybliżasz się co dnia, a ta bliskość rani mnie. Wolałbym, by wbito mi nóż, niż na nowo zakochać się. Twe uczucie, chociaż piękne, tak bardzo przeraża mnie. Mogę tylko rzeknąć: „Proszę, nie kochaj mnie.”