Kosaciec Maria

w mojej szafie wisi płaszcz jeszcze pachnie dymem z dworca i grudniem i tobą na dnie szuflady leży klucz do mieszkania którego już nie ma otwieram nim ciszę i wchodzę wciąż słyszę jak obcasami stukam po bruku na freta wtórują mi krople z rynny nie umiem oddać do lombardu świtów nad wisłą zostały w kieszeniach jak piasek noszę w zegarku godzinę kiedy pierwszy raz zgubiłam się na placu trzech krzyży i ktoś podał mi rękę warszawa trzyma mnie za rękę nawet gdy śpię prowadzi przez sen ulicą marszałkowską pokazuje witryny w których został mój cień i mówi nie ma cię beze mnie