Jedyny sens

@Aleksander Hoorn dziękuję bardzo za rady :). Poczytam i zastosuję

Wchodzę na pierwszy schodek Czuje jakbym szła pod młotek Zdobywam kilka schodow i płacze Myślę: Czy ja przypadkiem nie majaczę? Widzę że cały czas idę w kółko Gdzie jesteś moja druga połówko? Każdy schodek to dzień mego życia Wiem że muszę w końcu wyjść z ukrycia I ono tak ciągle w kółko się kręci Nie mogę wyrzucić tego z pamięci Te wszystkie chwile, gdy było cudownie czy będzie tak kiedyś ponownie ? I tak powoli cały czas w górę Już mi się wydaje że zobaczę chmurę Ale żal który noszę w sercu mi nie pozwala I każdy prosi bym się zawahała Życie już nie jest takie beztroskie Dziś tylko cisza i łzy bardzo gorzkie Mimo tego smutku chce zdobyć szczyt Może jakiś sens ma tutaj mój byt Bo wiem że na końcu znajdę w sercu spokój I na zawsze zniknie mój tłumiony niepokój…

Siedząc w ciemnym pokoju Można dopiero doznać spokoju Huk codziennego życia Odbiera chęć tu bycia Kiedyś nie było gorzej Było więcej łaski Bożej Teraz ciągle gonitwa O wiele trudniejsza niż niejedna bitwa Miłość tłem jest do wszystkiego Nie ma tego uczucia błogiego Wszystko jest bez emocji cudnych Żyjemy w czasach okrutnie obłudnych Ekrany wszystko zabiorą bez reszty Radość uczucia i miłe gesty Niby blisko a jak daleko Codziennie na dworze rozlane mleko Każda zmiana wiąże się ze stratą Która jest czymś więcej niż do spłacenia rata Każdy się burzy i winą obarcza Ale to wtedy działa jak tarcza Nigdy to życie lepsze nie będzie Ta myśl towarzyszy wszędzie I wziąć z pokorą ile zostało A okaże się że czasu zawsze mało