Spisywacz Wizji

Raz na skrzyżowaniu gór unosiły się chmury, z których powstały góry I przyszedł który, który miał unieść góry jednym słowem Wziął wszystko na głowę Jak Atlas trzymający Wszechświat na swoich barkach Będąc ukrzyżowany wszechświatem Gdzie jego gwiazdy przebiły mu dłonie i stopy Wypalając w nich płomień, z którego wyszedł promień Oświetlający czarną nicość między planetami Tak że stała się biała Jak mleko, z którego wypływa rzeka Wpadająca do oceanu miodu Na którego dnie znajdują się monety

Pod powiekami spoczywa maszyna Która tworzy Chmury Dusza jest chmurą Chmura spada Widzi ogień gwiazd we wnętrzu Ziemi Potem spada Księżyc na Ziemię i przyciąga wszystkie gwiazdy z nieba by spadły do krateru Który zawiera w sobie portal do wnętrza Ziemi Bóg jest w środku nas Dante się mylił - Niebo jest pod ziemią A potępieni uniesieni pychą uciekają w kosmos jak najdalej poza wszechświat Gdzie jest ciemność zewnętrzna i płacz i zgrzytanie zębów Powieki się otwierają Chmura wraca do środka