Bluebird

Ah ten zapach kurzu ten aromat starych książek ten szachów starych smród i klik Ah ten strach o nic Ah ten szept nie mających gdzie się podziać dłoni zbyt nieśmiałych by wyczytać coś z twoich nierówności By złapać i szarpnąć z namiętnością za niepewność Tracę siłę bez ćwiczenia znoszenia twojego ciężaru A usta? Ah usta! Cholery amnezji. Chcą znać siebie mniej One chyba nie lubią na chłodno właściciel fanem ciepła nie będąc przestał zwracać uwagę na ich szepty

W butelkę się nabijam Jak stateczek. Hermetycznie. Grozi mi śmierć z chęci. Zagraża groza zmyślona Drepczę sobie a wokół świst a wokół ja się smutno nie śpieszę szczęście, że czasem na pełnym morzu nie tęsknię za niczym, nikim.

Rzuciłbym się w twoje piękne blond włosy i tam zamieszkał z chęcią. Widziałem kawałek twojego prawdziwego uśmiechu... Po co mi go dałaś? Ja jestem diabłem. Nie marnuj. Obcymi na zawsze. Na zawsze wszystkim w chwili. Jedyne czego w życiu pragnę to patrzeć jak ślicznie się przede mną marszczysz i starzejesz. Bo pachniesz jak przyzwyczajenie. Takie dobre, takie jakiego pragnę. Wiem bo zbyt często wszystko było dla mnie niczym. I nagle zrozumiałem, że wiem jak pachnie dom mimo, że go nigdy nie miałem. Przepraszam, że nie potrafię dla Ciebie tego wszystkiego pokonać. Przepraszam. Nie nienawidź mnie tylko dlatego, że wiesz że bym został.

@UtratabezStraty Dokładnie. On point.

Opowiem Ci historię krótką historię o cierpieniu Leżę na dnie studni Nagle słyszę krzyk Wyjdź ze studni! Echo dudni To przecież mój głos Wyjdź ze studni... A ja tam leżę. Przybity gwoźdźmi Tu ręka, tam ręka Tu noga, tam noga Im mocniej szarpię tym więcej bólu Może powinienem tu zostać? I przestać się szarpać? I sobie przegryźć język I utopić się we własnej krwi

Chciałbym smakować Cię dokładniej Rozgryzać chwilę po chwili Żreć czasem i pościć tylko przypadkiem zamknięci w klatce tylko czasem marzymy o sobie czasem się boję czasem nie pamiętam twojej twarzy ale tylko czasem. Czasem ty i ja mamy się dobrze. Mamy się dobrze razem. Czasem.