𝑍𝑢𝑧𝑎

Białym obłokiem, co po niebie wędruje, Królem, co krainami włada, Maszynistą, co pociągiem kieruje, Rosą, co na źdźbłach trawy osiada, Pawiem, co pióra ma kolorowe, Słońcem, co promieniami ogrzewa, Kwiatem polnym, chwastem dzikim, Tak wiele roli, a wciąż jestem nikim.

Jest takie miejsce. Proszę, zabierz mnie tam, gdzie słońce z księżycem się spotyka, gdzie gwiazdy świecą w blasku nocy, gdzie smutek w mgnieniu oka znika, gdzie każda dusza zyskuje blask mocy, gdzie szumi wiatr wśród drzew, gdzie cisza ma smak porannej rosy, gdzie ptaków słychać śpiew, a na łąkach rozkwitają wrzosy. Podróż tam będzie trudna. Niektórzy sądzą, że wręcz męcząca, uczy nas więcej, niż sami myślimy, choć dłuży i dłuży się niemal bez końca. Miejsca tego nie znajdziesz na mapie. Nie opowie ci o nim nawet wybitny odkrywca świata. Wiele osób je zna, wiele osób o nim wie. A miejsce to niebem się zwie.