Mundurowy

To dopiero początek. Pierwsza noc. Pierwsze zderzenie z rozłąką. Cichy krzyk w głowie nawołujący samotność w pełnym pokoju śpiących — skazańców takich jak ja. Nad ranem pojawiłaś się, piękna jak zawsze, na milisekundę. Nie zdołałem cię zatrzymać.

Rodzą się pąki białych róż. Galowe mundury w blasku słońca. Półbuty lśnią niczym lustro. Karabiny przygotowane do salwy. Pluton w szyku. Z dłoni matki zwisa medal.