Nastaje poranek.
Wstajesz.
Obojętnym wzrokiem oglądasz pokój.
Nie ma go.
Wątpisz, czy odszedł.
Myśl Kartezjusza znów wiedzie prym.
Niestety jesteś.
Jak co dzień omijasz szkło
z rozbitych luster i butelek.
Musisz iść do pracy.
Zmuszasz ciało do tych samych
męczących czynności.
W końcu wychodzisz.
Słońce świeci przepięknie,
lecz Ty myślisz tylko o jednym.
Z zamkniętymi oczami
ruszasz do samochodu.
On już tam jest.
Kątem oka widzisz jego mrok
w odbiciu lusterka.
Ignorujesz go.
Jedziesz dalej,
słuchając głośno muzyki.
Nie masz sił,
a jednak idziesz do biurowca.
Zwyczajny dzień.
Klikanie.
Stukanie.
Dźwięki wysyłanych wiadomości.
Głośne rozmowy telefoniczne.
Wizja kolejnych ośmiu godzin
Cię przeraża.
Co jakiś czas pytasz sam siebie:
,,Czy on wciąż tu jest?"
Znasz odpowiedź.
Jego cisza
dudni w Twoim umyśle.
Ucisk w gardle
staje się nie do wytrzymania.
Wymykasz się z pracy.
Miałeś spotkać się z dziewczyną.
Boisz się, że nie dasz rady.
Mimo zmęczenia prosisz
o wcześniejszą godzinę.
Jedziesz.
Spędzasz najlepszy czas od miesiąca.
A jednak
nie potrafisz być szczęśliwy.
Z każdą godziną
On skraca dystans.
Bezszelestnie
zbliża się do Ciebie.
Próbujesz skupić się na chwili.
Zapominasz o najważniejszej zasadzie.
Wracasz do samochodu.
Nagle przeszywa Cię
nieopisany niepokój.
Stoisz na środku placu
i patrzysz w górę.
Słońce jest idealnie nad Tobą.
Panikujesz.
Szukasz go wzrokiem.
Ale już go nie ma.
Nastało południe.
Zapomniałeś o czasie.
Wiesz, że to koniec.
On nie zniknął.
On tylko zmienił miejsce.
On jest w Tobie
I zrobi to,
do czego został stworzony.
Nie władasz już swoim ciałem.
Możesz tylko patrzeć.
Twoja ręka
powoli sięga do aktówki.
Dobrze wiesz,
co to oznacza.
Czujesz chłód metalu.
Wyciąga broń.
I...
