Dziś chwilkę się zatrzymałem,
stanąłem obok życia swojego.
Przez chwilę myślałem:
czy wartość i sumienie to coś dobrego?
Czy bycie pokornym zapłaci obficie?
Czy chwalić te słowa, czy wcielać je w życie?
Czy współczuć tylko przy szklanym pulpicie?
A znów – czy honor to dobra strategia?
Czy życie w dostatku, i „nie moja tragedia”?
Czy wejść na arenę, zagrać o wszystko,
czy zmrużyć oczy... i tak śmierć jest blisko.
Wybieram to pierwsze, niech wali się wszystko.
Gdzieś z tyłu głowy mam to ognisko,
że ludzka postawa to moje diamenty.
Poradzę sobie, nie takie bywały zakręty.
Nie tylko dla siebie postawę tę trzymam,
bo świat zepsucie pieniądzem okrywa.
Wybrałem to pierwsze, niech wali się wszystko.
Zostałem samotny, ale do Boga mi blisko.
