Azraell

Otwieram okno W czterech ścianach Za ciasno Stare żarówki więc Cóż liczyć na światło Za oknem krople Spadają na chodnik Prowadzący Najwidoczniej do nikąd Swobodnie patrze Na płynny horyzont Mapa odniesienia Chyba zbytnio przemokła Bo jasno widzę Czarne cylindry Na głowie kota Co prowadzi przez drogę Stare baby i niewidome Niemowlę Spływa mi po lewym Ramieniu to co zostało Ramą w milczeniu A rano wstanie I nie, nic nie spadnie Co najwyżej mnie przerośnie Ubranie

Siedzę sam w pokoju W pokoju nic nie ma Pokój jest problemem Poety i polityka Pokój poety bywa taki pusty Widać wszystko jasno Bywa taki nudny Żal dzisiaj nie zasnąć Poetyckie sny liryczne, Są dlań najlepszymi Piękne, spokojne, utopijne Słowem obraz idealnej wizji By się nie zasmucać Marzyciele poeci powinni Unikać telewizji Świat jest taki piekny Zielone drzewa Żywe ptaki Tyle, by żyć starczy Pokój polityka jest Dlań równie pusty Demos widzi wszystko Gorzej jak sobie ufa Pomysł bywa prosty Od lat dobrze znany Obcych marzycieli Bagnetem wybudzamy

Trzecia kawa nie pomogła A jezus nie zmartwychwstał Chciałem wstać Ale chyba coś nie wyszło Dobry dzień się wylał Podłoga jest zbyt śliska Tak bardzo, bardzo chciałbym Porozmawiać Ale nie umiem zacząć Kiedy cisza mnie przeraża Głęboki wdech i znowu Nic się nie zmienia Wciąż brakuje mi powietrza Podróże w kształcie Linii łazienka - łóżko Już raczej nie kształcą A na półkach stoją Nieprzeczytane książki O bezsensie słów I znaczeń Okno bywa morzem Może, przyjdzie list w butelce Światło, miga, oczy Już nie nadążają, świat Zaczyna się rozpływać Jak... Farba oleista Moja rzeczywistość O ile jest, to bywa Drugą stroną płótna Coś przebija lecz pusta Czas znowu się rozmywa A Dalí, już nie oddaje Stanów przeżutych, pustych kałuży Trzeba spojrzeć pod światło A światło, to domena diabłów Na widłach wynieśli co zostało z ostatków Teraz wybrakowane braki I łóżka o trzech nogach Zajmują większość widocznego Kadru