Bogdan Tęcza
-
Postów
15 -
Dołączył
-
Ostatnia wizyta
Treść opublikowana przez Bogdan Tęcza
-
PRZEKORNIE
Choćbym szedł ciemną doliną, zła się nie
ulęknę, bo ty jesteś ze mną, te słowa
dźwięczą wciąż w głowie gdy w zaspach
bezsilności upadam, one wciąż są i dają
mi pewność.
Jest czas gdy dusza rwie się na strzępy, a
serce z bólu pęka, przyklejam uśmiech
do twarzy, gdy ludzkie plemię wyszydza,
zbyt śmiało, ja idę dalej brzegiem swych
myśli, mam wiarę i ufnie przyklękam.
Komputery dziś wytyczają nam drogę,
słuszność wykresów wciąż karząc uparcie
szerzyć, a ja, zanim usiądę z kromką
chleba za stołem, wolę w swoje
staromodne ciche pacierze wierzyć.
Do pierwszych rzędów nigdy mnie nie
ciągnęło, bo z wiatrem we włosach pewnie
dziwnie wyglądam, zamiast krawat
poprawiać nerwowo, wolę z siodła swojej
maszyny, kochane Bieszczady oglądać.
Czasem mówią, żem samotnik i dziwak, że
w moim wieku w złudną godność się ubrać
pasuje, a ja milczę i się w duchu szczerze
uśmiecham, jadę dalej i czasem w swe
wnętrze, kilka kropel wolności tankuję.
Bogdan Tęcza®
,, 1 zw. Psalm 23 Pisma Świętego..''
-
BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja. W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia. Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą. Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy. Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i bez kary za winy. Bogdan Tęcza.
