Bogdan Tęcza
-
Postów
7 -
Dołączył
-
Ostatnia wizyta
Treść opublikowana przez Bogdan Tęcza
-
POD POWIEKĄ
Pomiędzy nocą a świtem gdzie spokój
w snach mieszka jest miejsce
najbliższe mej duszy, w nim jesteś
wesoła i tańczysz nieśpiesznie, a tym
tańcem radujesz anioły.
W tym miejscu pomiędzy nasze
szczęście mieszka i z marzeń ciepłe
miejsce nam wije, tam wracam
pamięcią gdy los złą kartą darzy, tam
na nowo oddycham i żyję.
Tam bajka się plecie bez dni szarych
zaklęta i czas dostępu tu nie ma,
każda zmarszczka z uśmiechu zostaje
poczęta i z koncertem na dwa
świerszcze miłosny poemat.
Gdzieś w krainie pomiędzy nie ma
miejsca na wojny, a słońce nową
nadzieją wciąż wschodzi, tu natura
najdroższa i nie ma pieniędzy, a my
wciąż piękni i młodzi.
Czasem warto się wsłuchać w bajkę
własnej duszy i zapomnieć, że czas się
obudzić, z pięknym snem pod
powieką dzień nowy zaczynać, by
mieć wiarę w siebie i ludzi.
Bogdan Tęcza-wiersze
-
NIE CZEKAJ
Nie czekaj na mnie, nie musisz, niech
gorzka kawa wystygnie na twoim
stoliku, jej smak jest tak ciemny jak
źrenice twych oczu z goryczą
bezimienną, co burzyły mój spokój.
Już nigdy na mnie nie czekaj, nie
przyjdę jak zawsze z różą, co pod
twym spojrzeniem umiera, nie chcę
czuć lodowych kolców na duszy, nie
jestem trudną zabawką, nie jutro i nie
teraz.
Dawniej w tej kawie była słodycz, a
może mi się tylko zdawało, dziś wlewa
w ciało bezgraniczną gorycz, a
jednostronne uczucie nigdy jej nie
przełamało.
Nie czekaj na moją naiwność, co
umierała wraz z różą cierpliwie
powoli, opierając się wymyślonym
burzom, które rwały serce i deptały
powoli.
Dziś ostatni jego skrawek jest wolny,
jak płatek polnego maku się budzi do
życia, już nie możesz go otruć
przelanej przez gorycz kawą, już jest
nie do zdobycia.
Bogdan Tęcza
-
KROPLA
Kropla po kropelce wlewa się nadzieja,
by z wartkim nurtem marzeń pozwalać
mi płynąć, choć drąży skałę, nie drąży
złych zdarzeń, bo tam, gdzie nadzieja
rozkwita i miłość.
Spokojnie bez rutyny, zbędnych
fajerwerków, rozkwita jak promyk w
polu słoneczników, choć nie jest tą
pierwszą, chce być tą ostatnią, ciepłą i
oddaną, bez szczeniackiego flirtu.
Dziś chce być powodem, szacunkiem,
zaufaniem, dobrą kontynuacją tego, co z
klatki uciekło, jedwabną myślą z rana,
wieczornym szeptaniem, bo sam żar
wypala i nastaje piekło.
Uczuć nie odłożysz na półkę jak książki,
bo zarosną kurzem, pył po nich zostanie,
pielęgnując wybór, wybieramy siebie,
decyzją na wspólną przestrzeń bez
okłamywania.
Lepsza kropla uczuć niż rzeki złudzeń, do
niej się dorasta gdy pragnieniem
zioniesz, dzięki niej nasze życie kiełkuje i
wzrasta, ona w chłodnych chwilach
rozgrzewa ci dłonie.
-
NA MARGINESIE I nadszedł czas gdy przestałem słuchać, i robić to, co innym po drodze, dopóki mam siłę i nogi mnie niosą, będę szedł, gdzie zechcę, zbierając kurz na butach, byle by do przodu, i choćby na boso. Samotność swą łączę z dni codziennych troską,i rozmów ze sobą coraz częściej słucham, jest mi dziś z tym dobrze, nic komu do tego, gdy serce się śmieje, a głowa dobrą myślią wybucha. Nareszcie się mogę nacieszyć jesienią, gdy już nic nie muszę, ale wszystko mogę, zła przeszłość odeszła wraz z szarym cieniem, i kocham znów życie, i żyję, jak mogę. Ludzkich słów emocje zostawiam gdzieś obok, bo one nie mogą być mi życia kontrolą, jestem, jaki jestem , nic komu do tego, po to Bóg dał rozum, wiarę, wolną wolę. Być może dla innych jestem aspołeczny, bo wolę coś robić z serca, nie na pokaz, a za to co mogę, jestem losowi wdzięczny, choć przewlókł mnie nie raz po ciernistych drogach. Ktoś spyta, rodzina, bracia, przyjaciela, a czym że są wszyscy bez swej obecności, większość z pokpiwaniem patrzy, lecz bez zysku, nawet psu nieżuci obgryzionej kości. Bogdan Tęcza
-
SUMIENIE Idę wolniej niż kiedyś, nie muszę kłamać, ranić innych i nie grać przed samym sobą, że to nie moja droga, że to tylko na chwilę, a czas zaczyna nabierać kształtów, czyste sumienie znów ma swoje imię. Bo czym że jest ono, może chęcią bycia idealnym, może krzykiem przywołującym wewnętrzny porządek, teraz stało się we mnie czymś namacalnym, tym, co daje wolność wyboru, by z radością usiąść z każdym przy stole. Moralne wartości, uczciwość, empatia, szacunek, staja się nadzwyczaj realnie namacalne, gdy zdejmujesz z siebie ciężar przeszłości, bzdurnych roszczeń i krzywd, ten cały surrealistyczny, emocjonalny ładunek. Jedyne, na co w życiu zawsze trzeba być gotowym, to samotność, co zwala się nagle nieproszona i drzwi bez klamek zatrzaskuje, bez sumienia jej nikt nie przetrwa, nie oszuka, ona cię potrafi zniszczyć, lub z popiołów zamki buduje. Sumienie, dla młodych czasem balast i zbędna w dążeniach do sławy kulturowa przeszkoda, lecz w chwili gdy czas się zaczyna z latami wypełniać i krok coraz wolniej stawiany, może ciążyć, jak podświadoma kłoda. Bogdan Tęcza..
-
SUMIENIE
Idę wolniej niż kiedyś, nie muszę kłamać,
ranić innych i nie grać przed samym
sobą, że to nie moja droga, że to tylko na
chwilę, a czas zaczyna nabierać
kształtów, czyste sumienie znów ma
swoje imię.
Bo czym że jest ono, może chęcią bycia
idealnym, może krzykiem przywołującym
wewnętrzny porządek, teraz stało się we
mnie czymś namacalnym, tym, co daje
wolność wyboru, by z radością usiąść z
każdym przy stole.
Moralne wartości, uczciwość, empatia,
szacunek, staja się nadzwyczaj realnie
namacalne, gdy zdejmujesz z siebie
ciężar przeszłości, bzdurnych roszczeń i
krzywd, ten cały surrealistyczny,
emocjonalny ładunek.
Jedyne, na co w życiu zawsze trzeba być
gotowym, to samotność, co zwala się
nagle nieproszona i drzwi bez klamek
zatrzaskuje, bez sumienia jej nikt nie
przetrwa, nie oszuka, ona cię potrafi
zniszczyć, lub z popiołów zamki buduje.
Sumienie, dla młodych czasem balast i
zbędna w dążeniach do sławy kulturowa
przeszkoda, lecz w chwili gdy czas się
zaczyna z latami wypełniać i krok coraz
wolniej stawiany, może ciążyć, jak
podświadoma kłoda.
Bogdan Tęcza
-
PUCH MARNY
Kobieta, niezgłębiony chodzący chaos, co
buduje i burzy wszystko wokół w kilka
nieprzewidywalnych minut, lecz bez niej
świat byłby mdły, mały i nudny, z nią już
wiesz, co znaczy wulkanu wybuch.
To nie to, co przewidywalny facet, który
konsekwentnie liczy, układa, planuję, z
taką kobietą każdy dzień nie może stać
się powszednim, ona potrafi słowem
myśl z głowy przed jej stworzeniem
wyjąć.
Świat nie jest mdły, nudny i zbyt
schematyczny, gdy u boku masz taki
mały wulkan emocji, sama nie wie, co w
niej siedzi gdzieś w głębi, przy niej wiesz,
co znaczy burza i w głowie sto
osobowości.
Lecz słowo kocham, jest kluczem do jej
łagodności, dobry dotyk kieruje statek
uczuć na bezpieczne wody, gdy oparciem
dla niej jesteś i ciepłą przystanią, wtedy
sprawi, że będziesz jak Bóg młody.
Gdy galimatias znów do życia zapuka, a
logika gdzieś się skryje cicho w kącie, to
pozwól jej niech się niech się w niej echo
pragnień wyszaleje, pocałuj czule i zrób
jej z uczuć kąpiel.
Bogdan Tęcza®
-
Bogdan Tęcza-wiersze ,,RZEŹBIARZ SŁÓW''
Bogdan Tęcza odpowiedział(a) na Bogdan Tęcza utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
@bazyl_prost Czasem trzeba,dla własnej satysfakcji i dla potrzeby wyrzucenia z suroweego słowa mysli. -
Bogdan Tęcza-wiersze ,,RZEŹBIARZ SŁÓW''
Bogdan Tęcza opublikował(a) utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
RZEŹBIARZ SŁÓW Słowa grube i nieociosane bez obrazu i jakieś bez fantazji, niebyłe, te, które się rodzą samotnie gdzieś nad ranem w głowie bezdomnego poety, są tylko gwiezdnym pyłem. Dłutem pióra zryte bezlitośnie, z krwawych wiór się otrząsają powoli, czasem się wynurzają z zachwytem, innym razem ze wstydem gasną gdzieś w kącie powoli. A rzeźbiarz rozhulany w swej samolubnej pasji, tnie tępo i układa niezrozumiałe wyrazy, nieważne czy ktoś je obudzi z ciepłem do życia, on rzeźbi piórem zbolałym, i serca delikatne parzy. Wiór ściele się gęsto pod krytyki butem, czasem słowo sękiem grubym się ze strachem broni, on już nie dba o zbędne detale, o już wie, jaka myśl się na bieli kartki strachliwej wyłoni. Nagle wrażliwość chwyta aroganta za serce, być może zmarnował z słów myśli surowe, już za późno gdy rylec pióra złamany bólem, już na karcie obraz oprawcy gotowy. Bogdan Tęcza. -
PRZEKORNIE
Choćbym szedł ciemną doliną, zła się nie
ulęknę, bo ty jesteś ze mną, te słowa
dźwięczą wciąż w głowie gdy w zaspach
bezsilności upadam, one wciąż są i dają
mi pewność.
Jest czas gdy dusza rwie się na strzępy, a
serce z bólu pęka, przyklejam uśmiech
do twarzy, gdy ludzkie plemię wyszydza,
zbyt śmiało, ja idę dalej brzegiem swych
myśli, mam wiarę i ufnie przyklękam.
Komputery dziś wytyczają nam drogę,
słuszność wykresów wciąż karząc uparcie
szerzyć, a ja, zanim usiądę z kromką
chleba za stołem, wolę w swoje
staromodne ciche pacierze wierzyć.
Do pierwszych rzędów nigdy mnie nie
ciągnęło, bo z wiatrem we włosach pewnie
dziwnie wyglądam, zamiast krawat
poprawiać nerwowo, wolę z siodła swojej
maszyny, kochane Bieszczady oglądać.
Czasem mówią, żem samotnik i dziwak, że
w moim wieku w złudną godność się ubrać
pasuje, a ja milczę i się w duchu szczerze
uśmiecham, jadę dalej i czasem w swe
wnętrze, kilka kropel wolności tankuję.
Bogdan Tęcza®
,, 1 zw. Psalm 23 Pisma Świętego..''
-
ANIOŁY ZMIAN Noc się już rozproszyła w poświacie tańczących pod latarniami płatków śniegu, błędy przestały już boleć, tylko trochę żal dobra co zostało rozdane szczerze i w biegu, dobrego słowa, którego nikt już nie wypowie. Styczniowy śnieg ściele się kłującą bielą na zmrożonych polach, żaden ślad jeszcze nie zadeptał tej czystej karty poranka, już czas ruszyć przed siebie jak dawniej ochoczo i przewietrzyć głowę ze snów, pozytywną myślą poranka. Niezwykłe w swej zwyczajności piękno zimowej natury, zamiecią tnące na zmrożonych twarzach grymas i szczęście, ożywia mroźną iskrą spojrzenia wyblakłe codziennością, pchają do przodu myśl, że znów jakoś to będzie. A roztańczone płatki jak małe aniołki fruną z dobrą nowiną wprost z nieba, jeszcze czas łaskawie spogląda, omija nas bokiem, pozwala odcisnąć na nowo na ścieżkach dobry ślad, wyznaczyć nowy cel, odnowić wiarę, bo tak trzeba. Niejedne zimy już nasze kalendarze przewiały, choć każda biała, lecz w innym odcieniu, wszystkie potknięcia i błędy puchem zmian zasypały, dając czas na naukę, pozwalając się zbratać z myślą, pogodzić z życia jesienią. Bogdan Tęcza® PRZEKORNIE Choćbym szedł ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną, te słowa dźwięczą wciąż w głowie gdy w zaspach bezsilności upadam, one wciąż są i dają mi pewność. Jest czas gdy dusza rwie się na strzępy, a serce z bólu pęka, przyklejam uśmiech do twarzy, gdy ludzkie plemię wyszydza, zbyt śmiało, ja idę dalej brzegiem swych myśli, mam wiarę i ufnie przyklękam. Komputery dziś wytyczają nam drogę, słuszność wykresów wciąż karząc uparcie szerzyć, a ja, zanim usiądę z kromką chleba za stołem, wolę w swoje staromodne ciche pacierze wierzyć. Do pierwszych rzędów nigdy mnie nie ciągnęło, bo z wiatrem we włosach pewnie dziwnie wyglądam, zamiast krawat poprawiać nerwowo, wolę z siodła swojej maszyny, kochane Bieszczady oglądać. Czasem mówią, żem samotnik i dziwak, że w moim wieku w złudną godność się ubrać pasuje, a ja milczę i się w duchu szczerze uśmiecham, jadę dalej i czasem w swe wnętrze, kilka kropel wolności tankuję. Bogdan Tęcza® ,, 1 zw. Psalm 23 Pisma Świętego..''
-
PRZEKORNIE
Choćbym szedł ciemną doliną, zła się nie
ulęknę, bo ty jesteś ze mną, te słowa
dźwięczą wciąż w głowie gdy w zaspach
bezsilności upadam, one wciąż są i dają
mi pewność.
Jest czas gdy dusza rwie się na strzępy, a
serce z bólu pęka, przyklejam uśmiech
do twarzy, gdy ludzkie plemię wyszydza,
zbyt śmiało, ja idę dalej brzegiem swych
myśli, mam wiarę i ufnie przyklękam.
Komputery dziś wytyczają nam drogę,
słuszność wykresów wciąż karząc uparcie
szerzyć, a ja, zanim usiądę z kromką
chleba za stołem, wolę w swoje
staromodne ciche pacierze wierzyć.
Do pierwszych rzędów nigdy mnie nie
ciągnęło, bo z wiatrem we włosach pewnie
dziwnie wyglądam, zamiast krawat
poprawiać nerwowo, wolę z siodła swojej
maszyny, kochane Bieszczady oglądać.
Czasem mówią, żem samotnik i dziwak, że
w moim wieku w złudną godność się ubrać
pasuje, a ja milczę i się w duchu szczerze
uśmiecham, jadę dalej i czasem w swe
wnętrze, kilka kropel wolności tankuję.
Bogdan Tęcza®
,, 1 zw. Psalm 23 Pisma Świętego..''
-
BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja. W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia. Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą. Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy. Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i bez kary za winy. Bogdan Tęcza.