Klaudia Gasztold

naucz mnie 

swojego spokoju

spojrzenia matowego

który brnie jednostajnie

prostoliniowo lustruje obiekty

usta nie mówią zbyt wiele

ciszą budzą pożądanie

ostry zarys buduje szczerością

a kamienny dotyk rozmiękcza mięśnie

naucz mnie

nie budzić burzy w głowie

nie wzniecać ognia

doceniać gładkie podłoże

z wdzięczności 

mogę nauczyć Cie

tańczyć po dryfujących falach

bez zachwiania razem z wiatrem

gdybym wiedziała

szybciej bym zaczęła próbować

wierzyć i kochać

posadziłabym kwiaty 

by zdążyły urosnąć w ogrodzie

jeszcze przed świtem

nim zrozumiem zanim się nauczę 

zanim (od)puszczę

Klaudia Gasztold