Znajdź zawartość

"Stary człowiek, stary dom" Stary człowiek – jak dom stary: Na fasadzie dziury, szpary, Kanalizacja przecieka, Mocz nie trzyma się człowieka. Wycieki bez ostrzegania, Popierdy przy usiadaniach, Zawory już mniej trzymają, Lekko wszędzie przepuszczają. Toczy grzyb już fundamenty, Garbem stary krzyż wypchnięty, Bóle kończyn wykręcanych, W zgrzycie schodów wydeptanych. W oknach wiatr hula do woli, W stawach szarpie, rwie i boli, Dach durszlakiem już przecieka, Twarz zmarszczkami się powleka. Starzeje się dom z człowiekiem, Obaj są ruiną z wiekiem. Człowiek zemrze, dom zostaje, Remont młodość mu oddaje. Ludziom liftingi kuszące, Operacje za tysiące... Choć młodszymi wyglądają, Wszyscy równo umierają -Leszek Piotr Laskowski.

"Dorosłe uczucia trzeciego wieku" O wielkich słońcach marzeń już nie śnili, patrząc z oddali na miłosne sploty. Młodość minęła, wzrok się nieco schylił, przygasły dawne, gwałtowne tęsknoty. Lecz wciąż drążyła serca ta nadzieja, ukryta w nutach i poezji cieniach. Bo czułość wraz ze starzeniem dojrzewa, drwiąc sobie z wieku i ciała zmęczenia. Każdy chce skrawek bliskości ocalić, poczuć bezpieczny dotyk dłoni w dłoni, rozgrzać ten pancerz z wychłodniętej stali, by wyrwać serce samotni, co trwoni. On jest jej lustrem, ona mu przystanią, końcem modlitwy w bezkresie szarości. Bóstwem się stają, w siebie spoglądając i kreśląc scenariusz wspólnej przyszłości. Dwie różne drogi w jedną się splatają, wolne od kłamstw i zdrad w duszach zamilkłych. Czystą obecność dziś sobie dają, milcząc o ranach z przeszłości przykrych. W pełni zasłużyli na spokój ramion, na żar ich dusz, który pod śniegiem drzemie. W miłości wiernej, co nie chce już znamion, odnaleźli w końcu swą własną ziemię. Autor: Leszek Piotr Laskowski „Jako autor, w tym wierszu starałem się odnaleźć piękno w prostocie i autentyczności uczuć. 'Dorosłe uczucia trzeciego wieku' to zapis nadziei na to, że na prawdziwe porozumienie dusz nigdy nie jest za późno.”