Znajdź zawartość

"Ucieczki ze snu" Nie chcę się czasem budzić z mych snów, a nieraz uciec chcę, lecz nie mogę. W matni pościeli - więzień koszmarów - wciąż czuję ciężar i wielką trwogę. Głodny, we śnie się prawd doszukuję, budząc się z wilczym apetytem na dzień. Przed złem uciekam, co w mroku knuje, choć po zbudzeniu to tylko cień. Powieki ciężkie niczym z ołowiu, chciałbym się wyrwać, krzyknąć w tę ciszę, lecz tkwię w bezruchu, w sennym mrowiu, własnego strachu tętno wciąż słyszę. Gdy wreszcie światło przetnie mrok gęsty i oddech wróci świeżością na dziąsła, ponocny krok stawiam, w lęku niepewny, burząc nim w tyle upiorne przęsła. Teraz już lżej patrzę na tę przeszłość - to tylko historia lękowej choroby. Choć długo we mnie ta jasność wzrastała, dziś nie jest częścią mojej osoby. Nie muszę już biec przez korytarz mroku, by znaleźć spokój pod słońca spojrzeniem. Dziś pewność trzymam przy każdym kroku, sen jest wytchnieniem - już nie więzieniem. - Leszek Piotr Laskowski