Znajdź zawartość

"Ścierki rodzime" W kuchni na uchwycie klapy piekarnika, Gdzie go się otwiera i gdzie się zamyka, Na rączce obok siebie dwie ścierki wisiały, I choć uchwyt nie był wcale taki mały, W przepychankach słownych trwała tam gorączka: - Nie jest twoja, ty ściero, cała ta rączka! - Nie bądź tak, ty szmato, zaborczo paskudna, Nie wpychaj się na mnie, boś cała jest brudna! - Odczep się, ty hadro! - sąsiadka jej rzecze. - Czystą nie jestem, tego wcale nie przeczę, Ale ty nie jesteś ode mnie czyściejsza, W dodatku podarta i o wiele mniejsza! Wtem do kuchni pani gospodyni przyszła, Trzecią pośrodku, czystą ścierkę im wcisła - Pachnącą, wypraną i wyprasowaną, Całkiem nowiutką, jeszcze nieużywaną. W jednym momencie te brudasy po boku Zgodnie już na nią wyskoczyły w amoku. - Co za wciskalska! Żadnego wychowania! Wepchnęła się w środek bez zapytania! Tfu! Tanim proszkiem cuchnie, a przemądrzała! Zawisła - i nawet się nie przywitała. - Patrz, jak się nosi! Jak jej u nas wygodnie! - Brudna do brudnej teraz mówi już zgodnie. Wspólnie gadając, w przymierzu się zjednały, Na ścierkę pośrodku razem nadawały. Tak samo my w Polsce, między Polakami: Jak wroga nie mamy, to żremy się sami. Autor: Leszek Piotr Laskowski