Znajdź zawartość

"Dorosłe uczucia trzeciego wieku" O wielkich słońcach marzeń już nie śnili, patrząc z oddali na miłosne sploty. Młodość minęła, wzrok się nieco schylił, przygasły dawne, gwałtowne tęsknoty. Lecz wciąż drążyła serca ta nadzieja, ukryta w nutach i poezji cieniach. Bo czułość wraz ze starzeniem dojrzewa, drwiąc sobie z wieku i ciała zmęczenia. Każdy chce skrawek bliskości ocalić, poczuć bezpieczny dotyk dłoni w dłoni, rozgrzać ten pancerz z wychłodniętej stali, by wyrwać serce samotni, co trwoni. On jest jej lustrem, ona mu przystanią, końcem modlitwy w bezkresie szarości. Bóstwem się stają, w siebie spoglądając i kreśląc scenariusz wspólnej przyszłości. Dwie różne drogi w jedną się splatają, wolne od kłamstw i zdrad w duszach zamilkłych. Czystą obecność dziś sobie dają, milcząc o ranach z przeszłości przykrych. W pełni zasłużyli na spokój ramion, na żar ich dusz, który pod śniegiem drzemie. W miłości wiernej, co nie chce już znamion, odnaleźli w końcu swą własną ziemię. Autor: Leszek Piotr Laskowski „Jako autor, w tym wierszu starałem się odnaleźć piękno w prostocie i autentyczności uczuć. 'Dorosłe uczucia trzeciego wieku' to zapis nadziei na to, że na prawdziwe porozumienie dusz nigdy nie jest za późno.”