Znajdź zawartość

"Gołąbki niepokoju" Miastowy poluch, obsrymur, obsryautowiec, bez gołębnika i swojego właściciela, z wigorem za oknem fruwa jak dwypłatowiec, zagląda do ciebie, biorąc cię za żywiciela. W bramie się puszy, na gzymsie dumnie przysiada, w spojrzeniu jak drania obserwuje przechodniów, dla niego każda rynna jest jak defilada, wszelki chleba okruch — to w żagle życia podmuch. Zna wszystkie te kąty, gdzie rzucą coś niedbale: Ogryzek, makaron czy frytkę wystygniętą. Nie pyta, nie prosi grzecznie, nie czeka wcale, bierze, co chce, z kloszarda miną obojętną. Gdy go przeganiasz, on spojrzy, - łbem zakręci, masz wrażenie, że sympatią chce cię rozmarzyć. Ma w nosie zakazy i wszelkie ludzkie chęci, by w klatkę go zamknąć i jadłem obdarzyć. Król miasta betonu, co sypia pod reklamą, w jasnoszarym mundurze, z błyskiem w bystrym oku, Codziennie rano dzień rozpoczyna tak samo: Przyglądając się miastu z dachu twego bloku. Choć wielu klnie na te obsry-lajki podniebne i czyści aut maski z białego "ich-honoru", te łobuzy stały się w mieście potrzebne, by nadać betonom ciut przyrody wigoru. Leszek Piotr Laskowski