Znajdź zawartość

"Brudny testament" Wampirzy szum nocnego miasta... Tam, gdzie ta głucha cisza narasta, gdzie nie dociera zgiełk metropolii, gdzie serce ujdzie z pęt swej niewoli, a rankiem cię przywitają ptaki – tam azyl jest jeszcze życia jakiś. Lecz ile miejsc tych jeszcze zostało? Maszyn kleszcze tną ziemskie ciało, niszczą przyrody dziewicze piękno, by wznieść sterylność – zimną i mętną. Trumny z betonu, stali i żelaza, postępu chciwa, pełznąca zaraza. Cementu płaty, co niby kwitną, dławią naturę warstwą granitu. Duszą się resztki istnienia w pyle, pod kostką bruku, co wszędzie go tyle! W imię „czystości” szklanych tarasów wznosimy pomniki złych naszych czasów. Już tam nie słychać ptasiego śpiewu, cieszy sterylność, bez cienia gniewu. A nocą wampir – ten szum bezduszy – wpełza do mózgu, wypełnia uszy. Przenika gęsto, ssie resztki zmysłów, wampir miastowy, potwór przemysłu. To nałóg chory, to opętanie w zamian za płytkie rozumowanie. Choć ptaków śpiewu już nie słuchamy, lśniącymi miastami się przechwalamy. Lecz w tym pyszalstwie tkwi ziarno zwątpienia: - brudny testament naszego sumienia. – Leszek Piotr Laskowski