remak

Portal Czy można wkleić swoje nowe „ja” Do marzeń folderu, w karaibskie tła Nie słyszeć już nigdy płaczu zza chmur, Z obłoków białych postawić wokół mur Czy gdyby się dało, czy gdybyś chciał, Gdyby los dobry szansę Ci dał Byś zrzucił brzemię wszystkich lat minionych, Kojec pełen pragnień z chrząstek ogryzionych To, co pieściłeś i o co tak dbałeś, Nad rzekę samotnych w deszcz prowadzałeś... Stanąwszy teraz przed lustra portalem, Czy spojrzałbyś wstecz z troską i żalem Porzuciłbyś siebie – druha wiernego, Smyczą z drzewem karmy mocno związanego Odjechał bez słowa ku marzeń krainie, Gdzie czas zapomnienia od nowa już płynie?

Dachy Na dachy, na dachy, gdzie noc się zaczyna i usty czarnymi snu żagle nadyma. W górę, ku niebu, ku mgławic wirowi – dym nas uniesie, mgły całun uzdrowi. To głuche tętno, to serca bicie, pod anten masztami, w niemym zachwycie. Wtuleni w cegły, drżący z rozkoszy, ciepło kradnący, nim słońce nas spłoszy. Kominy objąwszy łapy kosmatymi, blade nocy dziecię żalu łzą uśpimy. Kołysząc, kołysząc pod nieba sklepieniem, księżyca oblicze witamy westchnieniem. Płyniemy razem w astralnym bezkresie, nim świt zmęczony powiekę uniesie. Armadą kamienic, dachówek pokładem, ku krańcom świata – nad ulic bezwładem.