Stanisław Aleksander

@bazyl_prost 🤷‍♂️ sam nie wiem, raczej przypływ frustracji i bezradności na aktualną sytuację i głupotę powszechną. Może tęsknota za kimś kogo chciałbym spotkać pomieszana właśnie z tą frustracją. Pierwszy wierszyk więc ciężko o spójne emocje, mieszanina obserwacji, z emocjami i przeczuciem xd

A gdy uniosę głowę ku górze Spojrzeć czy czyste jest już nieb o Niech bedzie błękitne, bo to nasz znak Że nie spotka nas już nic złego Zakwitły róże, odzyskał zapach las Bóg zesłał nam cud, natura już nie płacze Myślę o tobie, co powiesz mi na to Co w twoich oczach zobaczę To nasz gatunek zniszczył ten świat Zostawił nas zupełnie samych Tak będzie nam lepiej, uwierz mi piękna Spokój dziś został nam dany Teraz możemy żyć jak chcieliśmy Tańczyć wśród drzew, gdzie ptaków śpiew Spełniać wizję świata, o której marzyliśmy Pielęgnować piękną miłość, o której tak śniliśmy Kochać się zawsze gdy słońce zachodzi Budzić się razem gdy będzie wschodzić Prosić boga o wspólne jutro I śmierć - jeśli konieczna-, to razem, wspólną. Kłócić się ostro, by ostrzej się godzić Droczyć wzajemnie, lecz krzywdy nie robić Historie pisać i czytać książki Niech to wszystko nasz nowy świat ozdobi (to mój pierwszy wierszyk)