Zuzinix

Miasto, jest faktycznie wierszem o mieście i opisem miasta. W tym wypadku inspiracją był Poznań.

Gdzieś na zachodzie, w utopijnej krainie jest piękne miejsce położone na równinie. W promieniach słońca i blasku księżyca, swoim pięknem wciąż onieśmiela i zachwyca. Radosne dzieci i ludzie zawsze mili, ja marzę by tam wracać, w każdej wolnej chwili. Wieczorową porą przechadzam się po mieście, jestem bardzo szczęśliwa, mogę powiedzieć - wreszcie. To moje ukochane miejsce na świecie, nic tego nie zmieni - mówcie co chcecie. Zadbane budynki, wąskie ulice, ja wciąż się zachwycam zwiedzając okolice. Siedząc na ławce w parku Chopina słucham śpiewu ptaków, szukam na niebie jakichkolwiek znaków. Znaków, że to nie koniec tej cudownej chwili, niestety wszystko się kiedyś kończy moi mili. W tym momencie uchylam powieki i wiem, że był to sen od prawdy daleki. Żal rozrywa serce moje, a ja wciąż w miejscu stoję. Z dala od mojego ukochanego miasta, mój smutek i żal nieustannie wzrasta.

Złamane serce, rozpadające się na pół, Spoglądam przed siebie i ciągle spadam w dół, Nic dla świata, moja osoba nie jest warta, Cud, że w ogóle żyje, to kwestia farta, Odrzucenie wciąż boli i o sobie przypomina, Przeznaczenie ciągle o swoim istnieniu wspomina, Przeznaczenia nie ma, to mit i bajka, Wszystko ulatnia się szybko jak zimą czajka. Ludzie nie są sobie pisani, Ludzie nie są sobie oddani, Ludzie bywają podli i okrutni, Ludzie bywają bardzo przekupni, Ludzie nie posiadają żadnej moralności, Żyją według wymyślonej przez siebie normalności. Krzywdzą i ranią bliskie osoby, Toczą ciągłą walkę o względy i zasoby, Nie liczą się z ludzkimi uczuciami, Nie liczą się z innych emocjami, Traktują znajomych jak zużyte zabawki, A tak naprawdę zachowują się jak pijawki. To cała prawda o każdym człowieku, Z natury ludzie są źli, niezależnie od wieku.