antonia

dlaczego oni tak szybko gubią własne słowa miłości jakby nigdy nikt nie słyszał wyrzucają do kosza zostaje po nich cisza głośniejsza od bicia serca dlaczego ja nie mogę jak oni pozbyć się wystawić za drzwi jakby nigdy nic tylko co rzucone w krótkiej chwili zatrzymuję zamykam na klucz choć rozrywa od środka nie wydostanie się

gdzie znajduje się zatarta piaskiem z klepsydry granica między beztroskim snem na jawie a tym kim jestem naprawdę może już czas się wybudzić a jeśli to tylko złudzenie dorosła głowa i dziecięca naiwność która wciąż trzyma mnie w pędzie gdzie stawiam nietrwałe przystanki chwilę na wszystko czekam może ja to tylko tutaj w małym zamkniętym świecie niespełnionych wyobrażeń nieodegranych scenariuszy czy wciąż mogę czekać czy przekroczyłam granicę wyczerpałam limit znaków na ostatni przystanek nadziei

@Sylvia @Waldemar_Talar_Talar pomarzyć zawsze można :)

@violetta bardzo dziękuję :)

@violetta dziękuję :)

@Waldemar_Talar_Talar bardzo dziękuję, pozdrawiam :)

@UtratabezStraty Coś w tym jest :) dziękuję za komentarz

gdyby tylko istniała umowa opatrywana trwałym tuszem który nie zblednie z upływem czasu bezterminowa gwarancja pewności że grząska ścieżka nie zboczy z trasy ani serce oddane gładkim dłoniom nie zostanie porzucone w przydrożnym lesie umowa na piękne życie bez głowy zmęczonej gonitwą myśli co krąży w tym samym miejscu na życie bez strachu przed zawracaniem

@Berenika97 dziękuję bardzo :)

odjechał pociąg w kierunku Gävle samotna maszyna na wąskim torze otoczona szwedzkimi jeziorami których nieskończony zasięg zaciera granicę z rzeczywistością może to tylko jesienna mgła której gęste kłęby rozproszyły się żeby delikatnie ucałować wodę zburzyć spojrzenie pasażera lada moment i będzie po wszystkim w okamgnieniu zaczęły przedzierać się nieśmiałe promienie słońca i rozganiać mgliste zwątpienie wystarczyła tylko chwila żeby jeziora dały się poznać blask błękitnego nieba pełnego nadziei