Bogdan Tęcza

NA UWIĘZI SZKŁA

Butelka – kula, co wspiera chore ludzkie

kończyny, gdy brak ci leku, by wnętrze

podnieść z głębokiej ruiny, ona gorycz

porażek i smutek w ból przelewa, a ty,

jak latawiec na wietrze, sam pod kopułą

nieba.

Bez kłótni o wiatr i buntu, płyniesz

gorzko po szkle,

pytając, po co, dla kogo wciąż trwasz w

tej gęstej mgle, nie umiesz już odróżnić,

co prawdą jest w tej matni, a co

kolorowym kłamstwem z przeszłości

ostatniej.

Choć płyn już stracił smak, a jego barwa

blaknie, wciąż nie wiesz, jak porzucić to,

czego wnętrze łaknie, jak przestać

wierzyć w sny, co w głowie szumią

fałszem i malują marzenia, z każdym

dniem coraz dalsze.

Choć umiesz wstać na baczność,

trzymając w ryzach plany, coraz częściej

przez pustkę myśli bywasz nękany, a

obcy świat za oknem razi ostrym swym

blaskiem, gdy na głodzie zrywasz zasłony

przed samym brzaskiem.

Już wiesz, że sam nie zniszczysz tego

zimnego szkła, bez wsparcia, którego

brakowało, gdy wokół trwała mgła, lecz

ono może roztrzaskać butelkę o kamień

prawdy, dla tej nadziei warto wstać i żyć

na twardo, na zawsze.

Bogdan Tęcza®

9.07.2026