Bogdan Tęcza

OSTATNIA GARŚĆ CZASU

Zostawiłaś ślad w moim sercu, jak deszcz

po szybie uczucia miękko spłynęły

złotymi kroplami, już nigdy zachód

słońca nie był monotonny, podpaliłaś

lont uczuć, który wyzwolił dynamit.

A gdy odeszłaś w cieniu nocy czarnej, za

jej zasłoną skryłaś swą niemiłość, to czas

zatrzymał swój wyrzut w pół słowa, by

potem rozszarpać mnie i przenieść w

nicość.

Swój pył zbieram w milczeniu z podłogi,

nie oglądać zdjęć gdzie fałsz uśmiechu

krzyczy, czas, który miał leczyć, jest mych

wspomnień wrogiem, więc je wyrzucam,

by się nie kaleczyć.

Czas zamknąć rozdział księgi, gdzie czas

cierpień się dłuży, twój ślad wykreślić i

ująć w margines, ślepą nadzieją już się

nie odurzać, odłożyć na półki przeszłości

z napisem ,,niebyłe’’.

Ostatnią garść czasu nie chcę marnować

na ,,a gdyby’’, wreszcie czuję smak

wiatru, co pcha mnie w nieznane,

zasypiam spokojnie z przewietrzonym

sercem, czuję magię życia, budząc się co

rano.

Bogdan Tęcza®

16.05.2026.