Bogdan Tęcza

NIE CZEKAJ

Nie czekaj na mnie, nie musisz, niech

gorzka kawa wystygnie na twoim

stoliku, jej smak jest tak ciemny jak

źrenice twych oczu z goryczą

bezimienną, co burzyły mój spokój.

Już nigdy na mnie nie czekaj, nie

przyjdę jak zawsze z różą, co pod

twym spojrzeniem umiera, nie chcę

czuć lodowych kolców na duszy, nie

jestem trudną zabawką, nie jutro i nie

teraz.

Dawniej w tej kawie była słodycz, a

może mi się tylko zdawało, dziś wlewa

w ciało bezgraniczną gorycz, a

jednostronne uczucie nigdy jej nie

przełamało.

Nie czekaj na moją naiwność, co

umierała wraz z różą cierpliwie

powoli, opierając się wymyślonym

burzom, które rwały serce i deptały

powoli.

Dziś ostatni jego skrawek jest wolny,

jak płatek polnego maku się budzi do

życia, już nie możesz go otruć

przelanej przez gorycz kawą, już jest

nie do zdobycia.

Bogdan Tęcza