Bogdan Tęcza

        KROPLA

Kropla po kropelce wlewa się nadzieja,

by z wartkim nurtem marzeń pozwalać

mi płynąć, choć drąży skałę, nie drąży

złych zdarzeń, bo tam, gdzie nadzieja

rozkwita i miłość.

Spokojnie bez rutyny, zbędnych

fajerwerków, rozkwita jak promyk w

polu słoneczników, choć nie jest tą

pierwszą, chce być tą ostatnią, ciepłą i

oddaną, bez szczeniackiego flirtu.

Dziś chce być powodem, szacunkiem,

zaufaniem, dobrą kontynuacją tego, co z

klatki uciekło, jedwabną myślą z rana,

wieczornym szeptaniem, bo sam żar

wypala i nastaje piekło.

Uczuć nie odłożysz na półkę jak książki,

bo zarosną kurzem, pył po nich zostanie,

pielęgnując wybór, wybieramy siebie,

decyzją na wspólną przestrzeń bez

okłamywania.

Lepsza kropla uczuć niż rzeki złudzeń, do

niej się dorasta gdy pragnieniem

zioniesz, dzięki niej nasze życie kiełkuje i

wzrasta, ona w chłodnych chwilach

rozgrzewa ci dłonie.