Bogdan Tęcza

          SUMIENIE

Idę wolniej niż kiedyś, nie muszę kłamać,

ranić innych i nie grać przed samym

sobą, że to nie moja droga, że to tylko na

chwilę, a czas zaczyna nabierać

kształtów, czyste sumienie znów ma

swoje imię.

Bo czym że jest ono, może chęcią bycia

idealnym, może krzykiem przywołującym

wewnętrzny porządek, teraz stało się we

mnie czymś namacalnym, tym, co daje

wolność wyboru, by z radością usiąść z

każdym przy stole.

Moralne wartości, uczciwość, empatia,

szacunek, staja się nadzwyczaj realnie

namacalne, gdy zdejmujesz z siebie

ciężar przeszłości, bzdurnych roszczeń i

krzywd, ten cały surrealistyczny,

emocjonalny ładunek.

Jedyne, na co w życiu zawsze trzeba być

gotowym, to samotność, co zwala się

nagle nieproszona i drzwi bez klamek

zatrzaskuje, bez sumienia jej nikt nie

przetrwa, nie oszuka, ona cię potrafi

zniszczyć, lub z popiołów zamki buduje.

Sumienie, dla młodych czasem balast i

zbędna w dążeniach do sławy kulturowa

przeszkoda, lecz w chwili gdy czas się

zaczyna z latami wypełniać i krok coraz

wolniej stawiany, może ciążyć, jak

podświadoma kłoda.

Bogdan Tęcza