„Zew krwi” (ang. „The Call of the Wild”) to powieść przygodowo-przyrodnicza amerykańskiego pisarza Jacka Londona, opublikowana w 1903 roku, początkowo w odcinkach na łamach „The Saturday Evening Post”. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 1909 roku. Utwór należy do najbardziej rozpoznawalnych dzieł autora i jest związany z jego zainteresowaniem życiem na Dalekiej Północy, którą poznał podczas gorączki złota w Klondike. Głównym bohaterem jest Buck, pies będący mieszańcem bernardyna i owczarka szkockiego, który zostaje zabrany z kalifornijskiej posiadłości i sprzedany do pracy w zaprzęgu. Jego doświadczenia stanowią punkt wyjścia do przedstawienia konfliktu między cywilizacją a naturą, walki o przetrwanie oraz stopniowego odradzania się pierwotnych instynktów. London wykorzystuje elementy naturalizmu i nawiązania do teorii ewolucji, ukazując znaczenie przystosowania, siły, inteligencji oraz relacji między człowiekiem a zwierzęciem. Ważnym zagadnieniem powieści jest także stosunek ludzi do psów, przedstawiony poprzez kontrast między okrucieństwem niektórych właścicieli a troską Johna Thorntona, z którym Buck nawiązuje wyjątkowo silną więź. Tytułowy zew oznacza przyciąganie dzikiej przyrody i powrót do sposobu życia odziedziczonego po przodkach. „Zew krwi” stał się klasyką literatury przygodowej i zwierzęcej, doczekał się licznych przekładów oraz adaptacji filmowych, w tym ekranizacji z 1935 roku z Clarkiem Gable’em i filmu z 2020 roku w reżyserii Chrisa Sandersa.