„Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną” to debiutancka powieść Doroty Masłowskiej, wydana w 2002 roku i reklamowana jako „pierwsza polska powieść dresiarska”. Utwór stał się jednym z najgłośniejszych zjawisk polskiej prozy początku XXI wieku, ponieważ połączył obraz młodzieżowej, blokowiskowej rzeczywistości z radykalnym eksperymentem językowym. Głównym bohaterem i narratorem jest Andrzej „Silny” Robakowski, dresiarz, który po rozstaniu z Magdą wikła się w kolejne relacje z kobietami: Andżelą, Nataszą i Alą, a jego opowieść coraz mocniej przenikają narkotykowe omamy, agresja, zazdrość, ksenofobiczne fantazje i absurdalna wizja tytułowej wojny z „Ruskimi”.
Powieść Masłowskiej jest zarazem satyrą społeczną, parodią języka mediów, reklam, polityki i popkultury oraz opowieścią o rozpadzie tożsamości w świecie pełnym cudzych sloganów. Charakterystyczny język utworu, oparty na błędach składniowych, wulgaryzmach, slangu i zapożyczonych kliszach, stał się jednym z głównych powodów literackiego sukcesu książki. W finale pojawia się postać Doroty Masłowskiej jako protokolantki i zarazem autotematycznego alter ego autorki, co wprowadza do powieści element gry z narracją i pokazuje, że świat Silnego może być konstrukcją językową. „Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną” wzbudziła szeroką dyskusję krytyczną, przyniosła autorce Paszport „Polityki”, była nominowana do Nagrody Literackiej „Nike” i doczekała się ekranizacji w 2009 roku w reżyserii Xawerego Żuławskiego.