„Synagoga Szatana” to modernistyczna rozprawa eseistyczna Stanisława Przybyszewskiego, polskiego pisarza związanego z Młodą Polską, poświęcona dziejom satanizmu, czarownictwa, herezji i wyobrażeń o złu. Pierwotnie utwór ukazał się po niemiecku w 1897 roku jako „Die Synagoge des Satan”, natomiast polskie fragmenty były publikowane na przełomie XIX i XX wieku, a zmieniona wersja fragmentu zatytułowana „Synagoga szatana. Przyczynek do psychologii czarownicy” wyszła w Warszawie w 1902 roku. Przybyszewski przedstawia w eseju genezę kultu szatana, łącząc średniowieczne wyobrażenia o czarownicach z chorobami nerwowymi, histerią, manicheizmem, kataryzmem, pogańskimi obrzędami, sabatem i antychrześcijańskim buntem. Szczególne miejsce zajmuje tu figura czarownicy: kobiety cierpiącej, wykluczonej i podatnej na wizje, która pod wpływem lęku, ekstazy, narkotycznych maści oraz sugestii wchodzi w świat bluźnierczych rytuałów i symbolicznego odwrócenia chrześcijańskiej moralności. Esej nie jest wyłącznie historycznym opisem czarnej mszy i sabatu, lecz także charakterystyczną dla Przybyszewskiego próbą rozpoznania „ciemnej strony” ludzkiej psychiki oraz kryzysu kultury nowoczesnej; szatan oznacza w nim zarazem zło, materię, destrukcję, bunt, intelektualną anarchię i dramatyczną odpowiedź na metafizyczną pustkę świata bez Boga.