„Prometeusz w okowach”, znany także jako „Prometeusz skowany” (gr. Promētheús Desmṓtēs), to antyczna tragedia tradycyjnie przypisywana Ajschylosowi, stanowiąca jedyną zachowaną część trylogii poświęconej mitowi o Prometeuszu. Utwór przedstawia karę wymierzoną tytanowi przez Zeusa za wykradzenie bogom ognia i przekazanie go ludziom, a także za obdarowanie śmiertelników wiedzą, nadzieją i umiejętnościami umożliwiającymi rozwój cywilizacji. Akcja rozgrywa się na odludnych skałach, gdzie Hefajstos, przymuszony przez Kratosa i Bię, przykuwa Prometeusza do głazu. Bohater znosi cierpienie z dumą i nie wyrzeka się swojego czynu, choć wie, że czeka go długa męka. W kolejnych scenach rozmawia z chórem Okeanid, Okeanosem, dręczoną przez Herę Io oraz Hermesem, wysłannikiem Zeusa. Szczególne znaczenie ma tajemnica znana Prometeuszowi: wie on, jaki związek może doprowadzić do upadku władcy Olimpu, lecz mimo gróźb nie chce jej wyjawić. Tragedia ukazuje konflikt między tyraniczną władzą a niezależnością ducha, między przemocą bogów a poświęceniem dla ludzi, a postać Prometeusza stała się jednym z najważniejszych w kulturze europejskiej symboli buntu, cierpienia, odwagi i ofiarności.