„Pierwszy krok w chmurach” to zbiór szesnastu opowiadań Marka Hłaski, wydany po raz pierwszy w 1956 roku w Warszawie przez Spółdzielnię Wydawniczą „Czytelnik” i uznawany za jeden z najważniejszych debiutów prozatorskich okresu odwilży. Tom stanowił wyraźną polemikę z estetyką socrealizmu: zamiast optymistycznego obrazu pracy, kolektywu i budowy nowej rzeczywistości Hłasko przedstawił świat biedny, przygnębiający, moralnie niepewny i pełen rozczarowanych jednostek. Bohaterami opowiadań są ludzie samotni, zranieni, zagubieni albo przegrani, którzy pragną miłości, godności, pracy, nadziei i ocalenia, lecz zderzają się z brutalnością codzienności. W tomie znalazły się między innymi utwory „Dom mojej matki”, „Robotnicy”, „Odlatujemy w niebo”, tytułowy „Pierwszy krok w chmurach” oraz „Pętla”, pokazujące doświadczenia samotności, upokorzenia, rozpadu złudzeń, przemocy, alkoholizmu i niespełnionej miłości. Charakterystyczne dla zbioru są potoczny język, środowiskowa mowa bohaterów, dialogowość, pesymistyczny ton oraz skupienie na pojedynczym człowieku, którego cierpienie zostaje przeciwstawione oficjalnym hasłom epoki.