„Piękni, dwudziestoletni” to autobiograficzna książka Marka Hłaski, wydana w 1966 roku w Paryżu przez Instytut Literacki jako tom Biblioteki „Kultury”. Utwór ma formę wspomnień, lecz nie jest klasyczną autobiografią: stanowi raczej literacką autokreację, która współtworzy legendę Hłaski jako pisarza zbuntowanego, samotnego i niepogodzonego z rzeczywistością PRL-u. Autor opisuje dzieciństwo, młodość, pracę fizyczną, początki pisarstwa, kontakty ze środowiskiem literackim, działalność reporterską, konflikty z cenzurą i władzą oraz narastające rozczarowanie okresem odwilży po 1956 roku. Ważną część książki zajmują wspomnienia wyjazdu z Polski w 1958 roku, pobytu na emigracji, biedy, bezdomności, prób powrotu do kraju oraz doświadczeń z Francji, Niemiec, Sycylii i Izraela. „Piękni, dwudziestoletni” łączą zapis osobistych przeżyć z ostrą krytyką komunizmu, ironią, anegdotą i refleksją nad losem pisarza, który utracił ojczyznę, młodość i złudzenia, ale nadal próbuje ocalić sens własnego życia w literaturze.