„Niemcy” to dramat w trzech aktach autorstwa Leona Kruczkowskiego, wydany po raz pierwszy w 1949 roku i uznawany za jedno z najważniejszych dzieł scenicznych pisarza, podejmujące problem moralnej odpowiedzialności Niemców za II wojnę światową. Utwór, którego pierwotny tytuł brzmiał „Niemcy są ludźmi”, rozgrywa się pod koniec września 1943 roku w okupowanej Polsce, Norwegii i Francji oraz w Getyndze, w domu profesora Waltera Sonnenbrucha. Kruczkowski pokazuje różne postawy wobec nazizmu: fanatyzm Berty, Willego i Liesel, oportunizm i zbrodnicze posłuszeństwo żandarma Hoppego, obojętność Ruth oraz pozorną neutralność profesora, który odcina się od hitleryzmu, lecz nie umie czynnie przeciwstawić się złu. Centralnym wydarzeniem dramatu jest pojawienie się Joachima Petersa, dawnego ucznia Sonnenbrucha i antyfaszysty zbiegłego z obozu, który zmusza profesora do konfrontacji z własną biernością i ujawnia, że jego badania naukowe służą zbrodniczym eksperymentom obozowym. „Niemcy” są więc dramatem o winie, odpowiedzialności, granicach biernego humanizmu i konieczności czynnego sprzeciwu wobec przemocy totalitarnej.