„Kroniki tygodniowe” to rozległy cykl felietonów Bolesława Prusa (właśc. Aleksandra Głowackiego), jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego pozytywizmu, w których pisarz przez wiele lat komentował bieżące wydarzenia społeczne, gospodarcze, kulturalne i obyczajowe. Prus rozpoczął współpracę z „Kurierem Warszawskim” w 1874 roku, a w latach 1875–1887 pismo opublikowało 345 jego kronik; później podobne teksty ukazywały się m.in. w „Kurierze Codziennym” i „Tygodniku Ilustrowanym”. Kroniki stanowią szczegółowy obraz życia Warszawy i ziem polskich końca XIX wieku: autor pisał o biedzie, warunkach życia robotników i rzemieślników, dobroczynności, lichwie, edukacji, higienie, szpitalach, komunikacji miejskiej, przestępczości, pożarach, działalności urzędów, rozwoju przemysłu i handlu, a także o teatrze, muzyce, literaturze, prasie, wynalazkach i wydarzeniach międzynarodowych. Charakterystyczne dla tych tekstów są ironia, humor, obserwacja obyczajowa i publicystyczne zaangażowanie; Prus przeciwstawiał pustym deklaracjom praktyczne działania, szczególnie podkreślając znaczenie pracy, oświaty, samopomocy społecznej, rozwoju instytucji kredytowych i fachowego kształcenia. Kroniki były ściśle związane z aktualną prasą i konkretnymi wydarzeniami, dlatego stanowią dziś także ważne źródło wiedzy o życiu codziennym, mentalności i problemach społecznych epoki; ich pierwodruki z lat 1879–1883 ukazywały się przede wszystkim w „Kurierze Warszawskim” oraz „Nowinach”.