„Król Obojga Sycylii” to powieść Andrzeja Kuśniewicza, wydana w 1970 roku i zaliczana do najważniejszych utworów polskiej prozy powojennej podejmującej temat kresu monarchii austro-węgierskiej oraz pamięci o dawnej Galicji. Utwór reprezentuje nurt galicyjski i ma charakter modernistycznej powieści o czasie, w której historia rozpadającego się świata sprzed I wojny światowej zostaje ukazana przez wspomnienia, skojarzenia, fantazje i zapisy świadomości głównego bohatera. Akcja rozgrywa się głównie latem 1914 roku, w przededniu Wielkiej Wojny, między innymi w garnizonowym Fehértemplom, Sarajewie i nad Dunajem, gdzie austro-węgierski monitor „Bodrog” przygotowuje się do działań przeciw Serbii. Centralną postacią jest Emil R., młody oficer rezerwy, niedoszły artysta i człowiek wewnętrznie rozbity, którego teraźniejszość wojskowa stale przeplata się ze wspomnieniami dzieciństwa, mieszczańskiego domu, podróży, sztuki, muzyki oraz obsesyjnej, kazirodczej fascynacji starszą siostrą Lisbeth. Równoległy wątek stanowi śledztwo w sprawie śmierci młodej Cyganki Mariki Huban, uduszonej w okolicach miasta, lecz niewyjaśnionej zbrodni stopniowo odbiera znaczenie nadchodząca mobilizacja. Powieść łączy rekonstrukcję realiów Austro-Węgier, analizę pamięci i tożsamości, motywy erotyczne, historyczne oraz katastroficzne, ukazując rok 1914 jako moment symbolicznego końca dawnego porządku Europy.