„Karykatury” to dramat Jana Augusta Kisielewskiego, polskiego pisarza, eseisty i dramatopisarza związanego z Młodą Polską, napisany w 1898 roku i zaliczany do ważnych utworów polskiego dramatu modernistycznego. Sztuka, wyróżniona w konkursie imienia Ignacego Jana Paderewskiego i wystawiona po raz pierwszy w 1899 roku, łączy elementy dramatu psychologicznego, realistycznego i naturalistycznego, ukazując środowisko krakowskiej cyganerii artystycznej oraz mieszczaństwa. Akcja koncentruje się na Antonim Relskim, młodym poecie i studencie, który głosi hasła wolności jednostki, pogardza filisterskim życiem i marzy o artystycznej niezależności, lecz sam okazuje się moralnie słaby i niezdolny do odpowiedzialności. Ważną rolę odgrywa Zosia, dziewczyna uciekająca przed brutalnym ojczymem, która znajduje u Relskiego schronienie, zostaje jego partnerką i matką jego dziecka, a następnie zostaje przez niego odrzucona, gdy Antoni zakochuje się w swojej uczennicy, Stefanii Borkowskiej. Dramat obnaża rozdźwięk między wzniosłymi deklaracjami artysty a codzienną praktyką życia, pokazując, że młodopolskie pozy wolności, buntu i wyjątkowości mogą stać się jedynie „karykaturą” prawdziwej odpowiedzialności, miłości i uczciwości.