„Głupi Jakub” to dramat w trzech aktach autorstwa Tadeusza Rittnera, polskiego dramaturga, prozaika i krytyka teatralnego tworzącego po polsku i po niemiecku, zaliczanego do ważnych pisarzy przełomu XIX i XX wieku. Utwór, powstały w 1910 roku, należy do najważniejszych komedii Rittnera i przedstawia świat schyłkowego ziemiaństwa galicyjskiego, opartego na konwenansach, przemilczeniach i wygodnych kłamstwach. Tytułowy Jakub, młody rządca wychowany przez szambelana Karola, uchodzi za „głupiego”, ponieważ nie potrafi zaakceptować fałszu, nawet gdy prawda niszczy jego własne szczęście i szanse na awans. Dowiedziawszy się, że nie jest nieślubnym synem Karola, lecz synem Doktora, ujawnia prawdę, tracąc możliwość adopcji, majątku i małżeństwa z ukochaną Hanią. Dziewczyna, rozdarta między uczuciem a pragnieniem społecznej pozycji, ostatecznie wybiera związek z bogatym szambelanem, a Jakub opuszcza dwór jako człowiek przegrany materialnie, lecz wierny własnemu poczuciu uczciwości. Dramat Rittnera ukazuje konflikt prawdy i pozoru, moralnej prostolinijności i społecznego oportunizmu, a postać Jakuba można odczytywać jako krytykę świata, w którym „rozsądek” oznacza zgodę na kłamstwo.