„Dzieci szatana” to modernistyczna powieść Stanisława Przybyszewskiego, napisana w 1895 roku i opublikowana po raz pierwszy po niemiecku jako „Satans Kinder” w Monachium w 1897 roku, a w polskim przekładzie wydana we Lwowie w 1899 roku; utwór jest uznawany za pierwszą polską powieść satanistyczną. Fabuła przedstawia działalność grupy anarchistów kierowanej przez demonicznego Gordona, który podporządkowuje sobie ludzi zagubionych, słabych i rozczarowanych życiem, wykorzystując ich rozpacz, lęk, nienawiść oraz poczucie winy do realizacji planu całkowitego zniszczenia istniejącego porządku. Jego zwolennicy dopuszczają się kradzieży, podpaleń i prowokowania robotniczych zamieszek: płonie fabryka Schnittlera i ratusz, Wroński ginie w pożarze, Ostap popełnia samobójstwo, a Gordon zabija mogącego go zdradzić Okonka i mimo kolejnych tragedii planuje dalszą destrukcję. Powieść łączy tematykę anarchizmu, nihilizmu, satanizmu i psychologii destrukcji, a Gordon, niekiedy interpretowany jako częściowe alter ego lub ideowa „maska” Przybyszewskiego, głosi wizję świata podporządkowanego złu i przedstawia niszczenie jako najwyższy przejaw siły oraz wolności. „Dzieci szatana” są zarazem literackim odpowiednikiem zainteresowań rozwiniętych przez Przybyszewskiego w „Synagodze szatana” i ukazują autodestrukcyjny charakter buntu, w którym dążenie do unicestwienia świata prowadzi również do zagłady samych buntowników.