„Doktor Jekyll i pan Hyde” (ang. „Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde”) to nowela szkockiego pisarza Roberta Louisa Stevensona, opublikowana po raz pierwszy 5 stycznia 1886 roku. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 1925 roku pod tytułem „Człowiek o dwu twarzach”. Utwór należy do klasyki literatury gotyckiej i psychologicznej, łącząc elementy horroru, opowieści detektywistycznej oraz refleksji filozoficznej nad ludzką naturą. Głównym zagadnieniem noweli jest dwoistość człowieka i współistnienie dobra oraz zła w jednej osobowości, przedstawione poprzez postacie szanowanego lekarza Henry’ego Jekylla i jego okrutnego alter ego, Edwarda Hyde’a. Stevenson wykorzystał motyw naukowego eksperymentu, aby podjąć temat odpowiedzialności za własne czyny, tłumionych pragnień, utraty kontroli nad sobą i konfliktu między jednostką a normami społecznymi epoki wiktoriańskiej. Charakterystyczną cechą dzieła jest stopniowe odsłanianie tajemnicy za pośrednictwem dochodzenia prawnika Gabriela Johna Uttersona, relacji świadków oraz dokumentów pozostawionych przez bohaterów. Inspiracją dla autora była między innymi historia Williama Brodiego, szanowanego mieszkańca Edynburga, który prowadził również przestępcze życie. Nowela odniosła ogromny sukces wydawniczy i wywarła trwały wpływ na kulturę popularną. Doczekała się licznych adaptacji teatralnych, filmowych i telewizyjnych, a określenie „Jekyll i Hyde” weszło do języka potocznego jako symbol człowieka ujawniającego skrajnie odmienne oblicza swojej osobowości.