„Biały Kieł” (ang. White Fang) to powieść przygodowa amerykańskiego pisarza Jacka Londona, publikowana najpierw w odcinkach na łamach magazynu „Outing” od maja do października 1906 roku, a następnie wydana w formie książkowej w październiku tego samego roku; pierwszy polski przekład ukazał się w 1926 roku. Utwór rozgrywa się przede wszystkim na dalekiej Północy w okresie gorączki złota w Klondike i przedstawia losy tytułowego Białego Kła, mieszańca wilka i psa, którego droga prowadzi od życia w dziczy do całkowitego oswojenia przez człowieka; pod tym względem powieść stanowi tematyczne przeciwieństwo wcześniejszego „Zewu krwi”, opowiadającego o powrocie udomowionego psa do natury. Początkowo Biały Kieł dorasta u boku matki Kiche, następnie trafia do indiańskiego obozu Szarego Bobra, gdzie uczy się podporządkowania człowiekowi, ale wskutek prześladowań innych psów staje się samotny, nieufny i agresywny. Później zostaje sprzedany okrutnemu Pięknemu Smithowi, który wykorzystuje go w walkach psów; podczas starcia z buldogiem Cherokee Biały Kieł niemal ginie, lecz zostaje uratowany przez Weedona Scotta, który dzięki cierpliwości i łagodności stopniowo zdobywa jego zaufanie. Wraz ze Scottem zwierzę wyjeżdża do Kalifornii, przystosowuje się do życia wśród ludzi i domowych zwierząt, a w finale ratuje rodzinę swojego pana przed zbiegłym skazańcem Jimem Hallem, odnosząc przy tym ciężkie rany, po czym wraca do zdrowia i zakłada potomstwo z Collie. Znaczna część narracji prowadzona jest z perspektywy zwierzęcia, dzięki czemu London ukazuje świat instynktu, walki o przetrwanie i stopniowego uczenia się praw rządzących zarówno naturą, jak i ludzką społecznością; do najważniejszych tematów powieści należą konflikt natury i cywilizacji, przemoc, przystosowanie, zaufanie, miłość oraz moralna przemiana.