„Ania z Szumiących Topoli” to powieść Lucy Maud Montgomery, znana w oryginale jako „Anne of Windy Poplars”, a w niektórych wydaniach anglojęzycznych jako „Anne of Windy Willows”. Książka została opublikowana po raz pierwszy w 1936 roku i należy do cyklu o Ani Shirley; chronologicznie stanowi czwartą część serii, choć została napisana jako siódma. Utwór ma w dużej mierze formę epistolarną, ponieważ znaczną część narracji tworzą listy Ani do narzeczonego, Gilberta Blythe’a, studiującego medycynę. Akcja obejmuje trzy lata między ukończeniem przez Anię nauki w Redmond College a jej ślubem z Gilbertem; bohaterka obejmuje stanowisko kierowniczki szkoły w Summerside na Wyspie Księcia Edwarda i zamieszkuje w domu zwanym Szumiącymi Topolami z ciocią Kasią, ciocią Misią oraz Rebeką Dew. W nowym środowisku Ania mierzy się z niechęcią wpływowego rodu Pringle’ów, zdobywa sympatię uczniów i mieszkańców, zaprzyjaźnia się z samotną Elżbietą Grayson oraz pomaga wielu osobom w rozwiązywaniu rodzinnych, uczuciowych i życiowych problemów. Powieść łączy pogodny humor, obyczajową obserwację, wątki sentymentalne i charakterystyczną dla Montgomery pochwałę wyobraźni, dobroci oraz zdolności przemieniania codzienności w źródło nadziei.