Charakterystyka Hipolita Wielosławskiego

Autorem opracowania jest: Adrianna Strużyńska

Hipolit Wielosławski to bohater powieści Stefana Żeromskiego „Przedwiośnie”. Cezary poznał go podczas wojny polsko-bolszewickiej. Między żołnierzami narodziła się przyjaźń, dlatego Hipolit zaprosił Barykę do swojego majątku w Nawłoci.

Postać Wielosławskiego nie jest w utworze zbyt dokładnie przedstawiona. Chłopak miał jednak bardzo duży wpływ na życie Baryki, ponieważ pobyt w Nawłoci zmienił życie Czarka. Hipolit wywodził się z zamożnej, magnackiej rodziny. Wielosławscy posiadali nie tylko majątek w Nawłoci, ale też w Chłodku. Podczas służby w wojsku Hipolit nie wspominał jednak o swoim pochodzeniu i nigdy się nie wywyższał. Wszystkie wiadomości na temat bogactwa rodziny Wielosławskich roznosiły się tylko za pośrednictwem plotek. Być może dlatego magnat zaprzyjaźnił się z Cezarym, zwolennikiem rewolucji i równości społecznej. Żołnierze znaleźli wspólny język, ponieważ posiadali wspólne doświadczenia. Obydwaj byli studentami Uniwersytetu Warszawskiego. Postanowili spełnić obywatelski obowiązek i zaciągnęli się do polskiego wojska. Wielosławski, w przeciwieństwie do Baryki, nie był rozdarty wewnętrznie, ponieważ wychował się w Polsce. Hipolit był typowym żołnierzem, nie wyróżniał się w pozytywny ani negatywny sposób. Żarliwie walczył z bolszewikami, żywił się chlebem razowym i wódką oraz spał na ziemi.

Przyjaźń między studentami narodziła się, gdy Cezary uratował życie Hipolitowi. Podczas potyczki w okolicach Łysowa, Wielosławski dostał się w ręce bolszewików. Został pobity i poraniony bagnetami, a następnie porzucony w lesie, nazywanym Rogaczem. Baryka go odnalazł i zaniósł do obozu. Od tego czasu, zaczęli żyć jak bracia. Spali pod jednym nakryciem i dzielili się żywnością. Wielosławski, w przeciwieństwie do Baryki, posiadał rodzinę, która z niecierpliwością oczekiwała na jego powrót. Niedługo po wycofaniu się bolszewików, studenci zostali zwolnieni ze służby. Wielosławski zaprosił Barykę do swojego majątku w Nawłoci, nieopodal Częstochowy. Z powrotu panicza cieszyła się nie tylko rodzina, ale też służba.

Podczas pobytu w rodzinnym domu, Hipolit ukazał nowe oblicze. Był typowym, młodym szlachcicem. Lubił dobrą zabawę, żarty i biesiady. Często przekomarzał się ze swoją siostrą cioteczną, Karoliną Szarłatowiczówną. Dziewczyna straciła rodziców i majątek z powodu rewolucji, dlatego zamieszkała ze swoimi krewnymi w Nawłoci. Aby zarobić na swoje utrzymanie, opiekowała się kurami, gęsiami, krowami, cielętami i źrebiętami, z czego często żartował Hipolit. Chłopak uwielbiał też konie i szybką jazdę. Mimo najlepszych chęci, nie należał do zbyt dobrych woźniców. Podczas drogi ze stacji kolejowej do Nawłoci, stracił panowanie nad powozem, przez co znalazł się razem z pasażerami w błocie. Cezary był też przerażony, gdy Hipolit powoził podczas przejażdżki, na której poznał Laurę Kościeniecką i jej narzeczonego. Wielosławski doskonale odnajdował się w swoim środowisku i akceptował panujące w nim konwenanse. Zwracał uwagę na opinię innych, starał się chronić Barykę przed ośmieszeniem w towarzystwie. Kupił mu nawet frak, aby posiadał odpowiedni strój na piknik charytatywny, organizowany przez Kościeniecką.

Wielosławski nie zgadzał się z Baryką w kwestiach światopoglądowych. Nie należał do zwolenników komunizmu. Trudno mu było zrozumieć, dlaczego Cezary stara się poznać codzienne życie chłopów. Hipolit przywiązywał wagę do urodzenia. Nie wnikał w problemy swojej służby, był przekonany, że każdy ma swoje miejsce, a próby zmiany ustalonego porządku rzeczy są śmieszne. Nie popierał planów Baryki, który chciał objąć posadę ekonoma w Chłodku. Wielosławski uważał, że panicz z miasta nie powinien odbierać pracy osobom, które rzeczywiście jej potrzebują. Nie interesował się losem chłopów z Chłodka. Martwił się jednak o swoją rodzinę i przyjaciół. Ciężko przeżył śmierć Karoliny i starał się pomóc zagubionemu Cezaremu, cierpiącemu z powodu porzucenia przez Laurę. Hipolit dostrzegał jednak, że przyjaciel przyczynił się do tragedii, która spotkała Szarłatowiczównę.

Bohater jest postacią pozytywną, chociaż trudno w pełni ocenić jego osobowość. Autor nie opisał jego rozterek ani spotykających go trudności. Radosne życie Hipolita ukazuje świat szlacheckich przywilejów, którym rewolucjoniści chcieli położyć kres.


Czytaj dalej: Charakterystyka Antoniego Lulka

Komentarze