Figgrotten – streszczenie

Autorka streszczenia: Marta Grandke.
Autor Inny

„Figgrotten” to powieść, której autorką jest April Stevens. Przedstawia ona losy dziewczynki nazywającej samą siebie Figgrotten, która różni się od swoich rówieśników, a jej życiem wstrząsa pewne wydarzenie.

Spis treści

Figgrotten – streszczenie krótkie

Jedenastoletnia Frances Pauley, która sama nadała sobie imię Figgrotten, najbardziej lubi przebywać na skałach za domem. Urządziła tam niewielki zakątek, gdzie obserwuje ptaki i owady, odrabia lekcje oraz czyta encyklopedię. Nosi czapkę z nausznikami, znoszony płaszcz i nie przejmuje się wyglądem. Jej starsza siostra Christinia uważa te upodobania za kompromitujące. Dziewczęta, dawniej sobie bliskie, prawie nie rozmawiają. Figgrotten wspomina zwłaszcza szkolną uroczystość, podczas której odebrała nagrodę za pracę o Mead w kaloszach i czapce, wywołując śmiech uczniów i wstyd siostry. Dostrzega jednak, że Christinia sama przeżywa trudny okres: widzi ją płaczącą w pokoju i podejrzewa problemy z koleżankami oraz chłopakiem.

Najbliższym przyjacielem Frances jest Alvin Turkson, starszy kierowca szkolnego autobusu. Dziewczynka codziennie siada tuż za nim i opowiada mu o przyrodzie, szczególnie o inteligentnych wronach. Alvin traktuje dzieci z szacunkiem, słucha ich i zachęca Figgrotten do wyrozumiałości. Pewnego dnia do klasy dołącza James Barren, zdolny, oczytany chłopiec. Jego trafne odpowiedzi wzbudzają uznanie nauczyciela, a w Figgrotten zazdrość. Zamiast zaprzyjaźnić się z Jamesem, dziewczynka zaczyna traktować go jak rywala. Tymczasem coraz mocniej odczuwa samotność i chłód ze strony Christinii oraz jej znajomych.

W zimowy weekend Frances obserwuje wrony współpracujące przy zdobywaniu pożywienia. Czytając o Mahatmie Gandhim, odkrywa ideę pokojowego przeciwstawiania się krzywdzie. Nie potrafi jednak od razu wcielić jej w życie. Kłótnia z Christinią, która wyśmiewa jej odmienność, bardzo ją rani. Przykre zachowanie innych uczennic pogłębia upokorzenie Frances. Pragnie być sobą, lecz po raz pierwszy tak mocno przejmuje się cudzymi ocenami.

Pewnego ranka zamiast Alvina autobus prowadzi nieznana kobieta. Frances dowiaduje się, że jej przyjaciel trafił do szpitala. Z pomocą pana Stanleya i matki odwiedza chorego mężczyznę. Widok osłabionego Alvina przeraża ją, a rozmowa z nim przypomina o potrzebie życzliwości wobec ludzi. Niedługo później kierowca umiera. Wiadomość o jego śmierci pogrąża Figgrotten w rozpaczy. Dziewczynka nie chce opowiadać obcym o swoim bólu i źle znosi szkolne spotkania poświęcone przeżywaniu żałoby. Czuje, że nikt nie zastąpi człowieka, który naprawdę ją rozumiał. Frances dostrzega dzięki temu, że jej siostra nie jest tak obojętna, jak wcześniej sądziła.

W tym trudnym czasie do Figgrotten zbliża się Fiona Peterson, spokojna koleżanka z klasy. Zaprasza ją do siebie, gdzie dziewczynki śmieją się z zachowania gadającego ptaka Marcusa i rozmawiają o rówieśnikach. Frances odkrywa, że przez kilka godzin potrafiła cieszyć się spotkaniem, choć nadal tęskni za Alvinem. Stopniowo zaprzyjaźnia się z Fioną, zaczyna także mniej surowo oceniać Jamesa. Znajduje spinkę do włosów należącą do Christinii i próbuje zmienić fryzurę, nie rezygnując przy tym z własnych upodobań. Niewielki gest pomaga jej zrozumieć, że otwarcie się na innych nie wymaga porzucenia swojej osobowości.

Rodzina Pauleyów uczestniczy w uroczystości upamiętniającej Alvina, zorganizowanej w bibliotece. Frances ogląda fotografie kierowcy, słucha wspomnień i przekonuje się, jak wielu ludzi darzyło go sympatią. W kolejnych dniach Christinia zaczyna odnosić się do młodszej siostry łagodniej; przyznaje, że powiedziała jej niesprawiedliwe rzeczy, i przeprasza. Figgrotten spędza czas z Fioną i Christinią, odkrywając, że może czuć się dobrze w ich towarzystwie. Podczas wspólnych zakupów w centrum handlowym siostry dostrzegają pana Stanleya z bliskim mu mężczyzną. Rozmowa z matką uświadamia Frances, jak ważne jest uszanowanie prywatności innych i powstrzymanie się od pochopnych ocen.

Nowy kierowca autobusu, Kevin Plank, początkowo budzi w Frances niechęć, ponieważ stale przypomina jej o nieobecności Alvina. Dziewczynka przypomina sobie jednak nauki przyjaciela oraz poglądy Gandhiego i stara się spojrzeć na Kevina sprawiedliwiej. W szkole decyduje się porozmawiać z Jamesem. Przyznaje, że trudno było jej zaakceptować ucznia równie zdolnego jak ona. Chłopiec okazuje się sympatyczny, a wspólna zabawa z nim i Fioną przynosi Frances radość. Gdy nadchodzi kolejna śnieżyca, dziewczynka wraca wcześniej ze szkoły, je lunch z Christinią i wychodzi nakarmić wrony. Później schodzi do salonu i siada obok siostry przed telewizorem. Choć wciąż kocha samotne wyprawy na skały, nie odczuwa już potrzeby odgradzania się od innych. Rozumie, że może pozostać Figgrotten i jednocześnie przyjmować bliskość rodziny oraz przyjaciół.

Figgrotten – streszczenie szczegółowe

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział pierwszy

Jedenastoletnia Frances Pauley, która sama nadała sobie imię Figgrotten, po lekcjach najchętniej wspina się na skały za rodzinnym domem. Urządziła tam własny zakątek, otoczony gałęziami, z kamiennym siedziskiem porośniętym mchem. Obserwuje stamtąd ptaki, owady i wszystko, co dzieje się w przyrodzie. Figgrotten nosi krótkie, niesforne włosy, starą kurtkę i czapkę z nausznikami, która szczególnie drażni Christinię. Siostry prawie ze sobą nie rozmawiają. Dziewczynka udaje, że nie potrzebuje jej aprobaty, lecz wieczorami słucha dobiegającej zza ściany gry Christinii na gitarze i tęskni za dawną bliskością. Najlepszym przyjacielem Figgrotten jest Alvin Turkson, kierowca szkolnego autobusu. Dziewczynka nie potrafi jednak zastosować tej zasady w stosunkach z siostrą.

Rozdział drugi

Figgrotten przedstawia się jako miłośniczka przyrody i przyszła antropolożka. Fascynuje ją Margaret Mead, o której przeczytała w starej encyklopedii należącej do ojca. Dziewczynka lubi obserwować nie tylko zwierzęta, lecz także ludzi, choć zachowania najbliższych często pozostają dla niej zagadką. Christinia uważa to za dziwactwo. Wspomnienie jednej z ich kłótni wyjaśnia, dlaczego Frances wybrała sobie imię Figgrotten: własne imię nigdy do niej nie pasowało, nowe zaś dawało jej poczucie swobody. Mimo osobliwych zwyczajów bohaterka dobrze się uczy, pomaga rodzicom i sumiennie odrabia lekcje. Nauczyciel, pan Stanley, ceni jej inteligencję, choć początkowo nie rozumiał, dlaczego rzadko zgłasza się do odpowiedzi. Podczas przerw szuka owadów i prowadzi notatnik obserwacji. Pewnego styczniowego popołudnia dostrzega z ukochanych skał Christinię szlochającą na łóżku. Widok siostry bardzo ją niepokoi.

Rozdział trzeci

Figgrotten codziennie zajmuje miejsce tuż za kierowcą szkolnego autobusu. Alvin, starszy, drobny mężczyzna w charakterystycznej czapce, słucha jej z prawdziwym zainteresowaniem. Tego ranka rozmawiają o krukowatych ptakach: dziewczynka opowiada o wronach, ich inteligencji i zachowaniu wobec zmarłych osobników, a Alvin wspomina wychowaną przez siebie wronę Miriam. Do autobusu wsiada też nowy uczeń, James Barren, który od razu zaczyna czytać grubą książkę. W szkole pan Stanley przedstawia go klasie. Podczas omawiania wiersza o ptaku James wygłasza trafną interpretację, a nauczyciel okazuje mu uznanie. Figgrotten czuje ukłucie zazdrości, ponieważ sama chciała zabrać głos. Dziewczynka niechętnie przyjmuje prośbę. W bibliotece widzi rozbawione koleżanki Christinii, ale nie ma wśród nich siostry, co pogłębia jej podejrzenia, że wydarzyło się coś przykrego.

Rozdział czwarty

W sobotni poranek Figgrotten wychodzi na skały z prowiantem i notatnikiem. Obserwuje cztery wrony, które ostrożnie korzystają z podrzuconych okruchów, i dostrzega, że potrafią współpracować, wyznaczając jednego ptaka do pilnowania otoczenia. Zastanawia się przy tym, czy samotność rzeczywiście jej odpowiada, czy tylko się do niej przyzwyczaiła. Wspomina szkolną uroczystość z września, podczas której odebrała nagrodę za pracę o Margaret Mead. Weszła wtedy na scenę w kaloszach i czapce, wywołując śmiech uczniów. Ona sama potraktowała sytuację z humorem, lecz Christinia była tak zawstydzona, że po powrocie do domu płakała. Podczas śnieżycy Figgrotten czyta w encyklopedii o Mahatmie Gandhim i odkrywa, że można walczyć o swoje przekonania bez przemocy. Dostrzega słowa sugerujące konflikt z Becky i zainteresowanie chłopakiem o imieniu Ben. Zaczyna rozumieć, że kłopoty siostry niekoniecznie mają związek wyłącznie z nią.

Rozdział piąty

Po weekendzie Figgrotten próbuje rozszyfrować uczucia Christinii. Podejrzewa, że chodzi o Bena Ekharta, jednego z hałaśliwych chłopców jeżdżących autobusem. Zadaje Alvinowi pytanie, czy lepiej żyć samotnie, czy wśród ludzi. Rozmawiają też o Gandhim, a Alvin tłumaczy, że pokojowe działanie również wymaga odwagi. W szkole nowy uczeń coraz częściej przejmuje inicjatywę. Kiedy pan Stanley pyta o znaczenie cywilizacji, James odpowiada wiele razy, nie zawsze czekając na swoją kolej. Zachowanie Jamesa irytuje Figgrotten i skłania ją do pośredniego zwrócenia uwagi na potrzebę przestrzegania zasad. Zaczyna postrzegać Jamesa jako konkurenta, choć nauczyciel wyraźnie uważa ich oboje za zdolnych uczniów. Myśli dziewczynki coraz częściej krążą też wokół relacji siostry z koleżankami i chłopakiem, o którym przeczytała w pamiętniku.

Rozdział szósty

Figgrotten słucha dalszych opowieści Alvina, który dzieli się z nią swoimi lekturami i wiadomościami ze świata. Starszy mężczyzna czyta wiele książek, interesuje się historią i nowymi odkryciami. Dzięki niemu dziewczynka poznaje między innymi postać Czarnego Łosia i dowiaduje się o przypuszczeniach astronomów dotyczących kolejnej planety. Wyniki starannie zapisuje. W notatniku utrwala także myśli o Jamesie i Christinii. Napięcie między siostrami wybucha w kolejnej gwałtownej kłótni. Christinia wyśmiewa sposób bycia Figgrotten i nazywa ją dziwadłem, boleśnie podważając jej pewność siebie. Choć wcześniej czuła dumę z własnej odmienności, zaczyna zastanawiać się, czy inni rzeczywiście mają prawo traktować ją tak okrutnie.

Rozdział siódmy

Następnego ranka Figgrotten wsiada do autobusu ze spuchniętymi od płaczu oczami. Alvin widzi jej przygnębienie, ale dziewczynka nie potrafi opowiedzieć mu o awanturze. W szkole nie może się skupić. Dziewczęta szydzą z jej wyglądu i zachowują się tak, jakby widok Figgrotten budził obrzydzenie. Upokorzona bohaterka ucieka, a swoje łzy próbuje ukryć przed dorosłymi. Spotyka troskliwą panią Bellamy, która dostrzega, że została zraniona, i pomaga jej się uspokoić. Figgrotten wraca do szkolnych zajęć, lecz obraźliwe zachowanie uczennic nie daje jej spokoju. Po powrocie do domu dziewczynka szuka ukojenia na skałach. Obserwacja wron pozwala jej na chwilę zapomnieć o szkole, ale dotychczasowa odporność na cudze opinie została wyraźnie zachwiana.

Rozdział ósmy

Figgrotten nadal prowadzi doświadczenie z wronami i obserwuje, że ptaki coraz częściej pojawiają się w pobliżu domu. Nie ma jednak pewności, czy reagują na gwizdanie, czy jedynie rozpoznają miejsce, w którym dostają pokarm. Przyglądając się ich zachowaniu, rozważa, co dzieje się w głowach zwierząt i ludzi. Figgrotten jest tak zajęta własnymi problemami, że nie potrafi wyjaśnić tej przemiany. Próbuje patrzeć na swoich prześladowców tak obiektywnie jak Margaret Mead na badane społeczności, lecz wspomnienie upokorzenia wciąż ją boli. Zaczyna wątpić, czy może bezkarnie pozostawać sobą, skoro inni uważają jej odmienność za powód do żartów.

Rozdział dziewiąty

W szkole pan Stanley organizuje obchody urodzin Martina Luthera Kinga. Uczniowie słuchają słynnego przemówienia, a nauczyciel częstuje ich przygotowanymi przez siebie babeczkami. Figgrotten głęboko przeżywa słowa Kinga, które przypominają jej o godności, równości i niesprawiedliwości. Zamiast poczuć z nim wspólnotę, reaguje kolejnym ukłuciem zazdrości. Figgrotten uznaje, że siostra zdobyła sympatię chłopaka, podczas gdy Becky została odsunięta. Sama zaczyna porównywać swój wygląd z urodą Christinii i odczuwa zazdrość o jej dojrzałość. Figgrotten, urażona i zagubiona, ucieka w lekturę encyklopedii, gdzie odkrywa fascynujące informacje o Pompejach.

Rozdział dziesiąty

W poniedziałek autobus podjeżdża wcześniej i znacznie szybciej niż zwykle. Za kierownicą siedzi obca kobieta, pani Schlosser. Figgrotten natychmiast pyta o Alvina, lecz zastępczyni nie potrafi niczego wyjaśnić. Przerażona zaczyna płakać i mówi panu Stanleyowi, jak wiele Alvin dla niej znaczy. Nauczyciel okazuje zrozumienie i pomaga zorganizować wizytę w szpitalu. Figgrotten jedzie tam z matką i panem Stanleyem. Na widok Alvina, leżącego osłabionego w szpitalnym łóżku, ogarnia ją strach. Podczas rozmowy daje dziewczynce do zrozumienia, jak ważne są wyrozumiałość i otwartość wobec innych. Figgrotten opuszcza szpital ze świadomością, że Alvin jest poważnie chory. W następnych dniach niepokoi się o jego życie, a jazda autobusem bez przyjaciela staje się bolesnym doświadczeniem. Kiedy w szkole pan Stanley zmienia ustawienie ławek, dziewczynka siada obok Fiony. To niespodziewane porozumienie daje jej poczucie, że nie jest całkiem sama. Wkrótce uczniowie otrzymują wiadomość o śmierci Alvina. Figgrotten jest zdruzgotana. W domu słyszy rozpacz Christinii, która żałuje, że nie mogła się pożegnać. Idąc na skały, bohaterka zapomina nawet o codziennym karmieniu ptaków, lecz cztery wrony pojawiają się bez jej wezwania.

CZĘŚĆ DRUGA

Rozdział jedenasty

Po śmierci Alvina Figgrotten przeżywa kolejne dni w przygnębieniu. Szkoła organizuje spotkania poświęcone wspominaniu kierowcy, lecz dziewczynka nie potrafi mówić o nim przed wszystkimi. Nie odpowiada jej sposób prowadzenia rozmowy przez szkolnego psychologa, pana Hammera, którego pytania odbiera jako sztuczne i nachalne. Figgrotten czuje się zdradzona przez nauczyciela, którego uważała niemal za przyjaciela. Dyrektorka próbuje ją wysłuchać, ale dziewczynka wciąż woli ukrywać swój żal. W bibliotece spotyka Jamesa i stopniowo dostrzega w nim człowieka bardziej złożonego, niż sądziła. Podczas powrotów do domu coraz trudniej znosi pustkę pozostawioną przez Alvina. Mimo to wspomnienia o wspólnych rozmowach powracają nieustannie.

Rozdział dwunasty

Pewnego sobotniego ranka matka przekazuje Figgrotten zaproszenie od Fiony Peterson. Dziewczynka nie ma ochoty wychodzić z domu i z początku uważa koleżankę za nudną, lecz ostatecznie zgadza się ją odwiedzić. W pokoju Fiony widzi różowe dekoracje i zdjęcia koni, które wydają jej się banalne. Obie świetnie bawią się w towarzystwie gadającego ptaka Marcusa, którego niespodziewane okrzyki wywołują salwy śmiechu. Później rozmawiają również o szkolnych kolegach, między innymi o Jamesie. Fiona sugeruje, że chłopak jest sympatyczny i przystojny, czemu Figgrotten stanowczo zaprzecza. Po powrocie na skały bohaterka uświadamia sobie, że przez kilka godzin nie myślała bez przerwy o śmierci Alvina. Nie oznacza to, że przestała za nim tęsknić, lecz po raz pierwszy dostrzega, że spotkanie z drugim człowiekiem może przynieść jej ulgę.

Rozdział trzynasty

Figgrotten śni o Alvinie, a po przebudzeniu dotkliwie odczuwa, że nigdy więcej nie porozmawia z nim w autobusie. Stara się przetrwać szkolny dzień, coraz częściej jednak przebywa z Fioną, która okazuje jej życzliwość bez zbędnych pytań. Kiedy pan Stanley proponuje uczniom wspólną zabawę zamiast zwykłej lekcji, dziewczynka obserwuje, jak inni potrafią cieszyć się swoim towarzystwem. Figgrotten powoli dostrzega, że sama również odsuwała od siebie ludzi, zanim zdążyła ich poznać. W domu sięga po drobną różową spinkę należącą do Christinii i wpina ją we włosy. W lustrze widzi znajomą twarz, lecz niewielka zmiana wywołuje zaskoczenie. Nie wie jeszcze, czy chce nosić ozdobę w szkole; po raz pierwszy jednak sama rozważa zmianę swojego wyglądu, zamiast odrzucać wszystkie pomysły siostry.

Rozdział czternasty

Następnego dnia Figgrotten zabiera spinkę do szkoły. Wciąż nie jest pewna, jak powinna postępować; nie chce wyrzekać się ulubionej czapki, ale zaczyna rozumieć, że nowy drobiazg nie musi oznaczać rezygnacji z własnej tożsamości. Zauważa też, jak bardzo zmieniło się jej podejście do Christinii. Zbliżająca się uroczystość poświęcona jego pamięci wywołuje w niej lęk i smutek. Bohaterka chciałaby go wspominać po swojemu, a jednocześnie ma świadomość, że wiele osób uważało starszego kierowcę za przyjaciela. Powoli przygotowuje się więc na wspólne pożegnanie.

Rozdział piętnasty

W sobotę cała rodzina uczestniczy w spotkaniu poświęconym pamięci Alvina, urządzonym w miejskiej bibliotece. Figgrotten jest zaskoczona liczbą przybyłych osób. Ogląda zdjęcia starszego mężczyzny, zwłaszcza to przedstawiające go za kierownicą autobusu, z charakterystyczną czapką na głowie. Dziewczynka śmieje się z niektórych wspomnień, a chwilami z trudem powstrzymuje łzy. Figgrotten przekonuje się, że siostra dostrzegała znaczenie tej relacji, choć wcześniej nie umiały ze sobą rozmawiać. Uroczystość pomaga jej inaczej spojrzeć na stratę: Alvin nie należał wyłącznie do niej, lecz pozostawił ślad w życiu wielu ludzi. Wieczorem wspomina jego obecność, wspólne podróże i rozmowy. Myśl, że przyjaciel nadal istnieje w pamięci tych, którzy go kochali, przynosi jej ukojenie.

Rozdział szesnasty

W następnym tygodniu Figgrotten zaczyna nosić dwie spinki, podejrzewając, że drugą Christinia celowo zostawiła dla niej w łazience. Między siostrami dochodzi do ostrożnego zbliżenia. Christinia wyjaśnia między innymi, że pewne wcześniejsze przykre słowa były nieprawdziwe, i przeprasza za swoje zachowanie. Jednocześnie Figgrotten coraz lepiej poznaje Fionę, która okazuje się błyskotliwą obserwatorką ludzi i zaskakuje ją żartobliwymi przezwiskami. Dzięki tej przyjaźni Figgrotten przestaje czuć się w klasie całkowicie obco. Zaczyna też zachowywać się życzliwiej wobec Jamesa; zwykłe przywitanie z nim przynosi jej nieoczekiwane poczucie ulgi. Pewnego popołudnia Fiona odwiedza dom Pauleyów. Figgrotten odkrywa, że może dobrze bawić się z siostrą i koleżanką, nie tracąc przy tym nic ze swojej niezależności.

Rozdział siedemnasty

Christinia namawia matkę i Figgrotten na wspólne zakupy w centrum handlowym Shanoosik Mall. Starsza siostra jest zachwycona sklepami, natomiast Frances męczy hałas, tłok i nadmiar ubrań. Potrzebuje jednak nowego płaszcza i butów, ponieważ ze starych wyrosła. Christinia krytykuje ich wygląd, ale Figgrotten nie daje się przekonać. Kiedy później siadają razem na pizzę, zauważają pana Stanleya w towarzystwie mężczyzny, z którym wydaje się bardzo blisko związany. Frances przypuszcza, że może to być jego mąż. Rozmawiając z matką i siostrą, dochodzi do wniosku, że nauczyciel ma prawo żyć tak, jak chce, nawet jeśli inni mogliby go osądzać. Matka przypomina, że sprawy prywatne innych ludzi należy traktować dyskretnie. Dziewczynka łączy tę rozmowę z własnymi doświadczeniami bycia wyśmiewaną.

Rozdział osiemnasty

Nowym kierowcą szkolnego autobusu zostaje Kevin Plank, pracujący także na stacji benzynowej. Figgrotten z początku niechętnie go ocenia: jego sposób prowadzenia pojazdu i wygląd przypominają jej jedynie o nieobecności Alvina. Pewnego dnia autobus zaczyna gwałtownie szarpać i pojawia się awaria. Powracają do niej słowa Alvina o potrzebie okazywania zrozumienia innym ludziom. Czytając zapisaną przez przyjaciela myśl Gandhiego o zemście, zaczyna pojmować, że odpowiadanie niechęcią na niechęć prowadzi tylko do dalszych konfliktów. W szkole pan Stanley mówi o Lucy, szczątkach pradawnego człowieka, których historię Figgrotten zna z encyklopedii. Dziewczynka odpowiada na pytania, lecz tym razem nie próbuje udowadniać swojej przewagi. Podchodzi do Jamesa i przyznaje, że jego pojawienie się było dla niej trudne, ponieważ wcześniej przywykła do bycia najlepszą uczennicą. Chłopak wyjaśnia swoje zachowanie, a Figgrotten zaprasza go do wspólnej zabawy z Fioną. Cała trójka dobrze się bawi. W autobusie dziewczynka zauważa, że James ma miły śmiech, i ze zdziwieniem przyznaje przed sobą, że jest przystojny.

Rozdział dziewiętnasty

Pewnego czwartku szkoła kończy lekcje wcześniej z powodu nadchodzącej śnieżycy. W domu Figgrotten i Christinia jedzą razem lunch. Ich rozmowa jest znacznie swobodniejsza niż dawniej. Mimo poprawy stosunków Figgrotten nie rezygnuje ze swoich przyzwyczajeń i wychodzi na skały, aby nakarmić wrony. Coraz lepiej rozumie, że ptaki nie zachowują się zgodnie z oczekiwaniami człowieka: jej eksperyment z gwizdaniem nie dał takich rezultatów, jakie sobie wyobrażała. Mimo to zyskała ich zaufanie i wiele nauczyła się dzięki obserwacjom. Po powrocie do pokoju dostrzega nieład i zastanawia się, czy części starych gałęzi nie należałoby usunąć. Schodzi do salonu i siada obok Christinii, która ogląda telewizję. Program nie jest w jej guście, lecz Figgrotten zostaje z siostrą, doceniając możliwość wspólnego spędzania czasu. Spogląda na śnieg za oknem i myśli o skałach oraz wronach, ale nie musi już wybierać między swoim światem a bliskością innych ludzi.


Przeczytaj także: Asiunia – charakterystyka

Aktualizacja: 2026-10-20 12:59:04.

Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.