„Pasztety, do boju!” to powieść Clémentine Beauvais, która przedstawia historię Mireille Laplanche, Astrid Blomvall i Hakimy Idriss. Dziewczęta, po tym, jak znalazły się w szkolnym konkursie na najbrzydsze dziewczyny, wyruszają rowerami do Paryża. W czasie podróży mierzą się z kompleksami, hejtem, trudnymi relacjami rodzinnymi i własnymi lękami.
Spis treści
Jednym z najważniejszych zagadnień utworu jest problematyka oceniania człowieka na podstawie wyglądu. Mireille, Astrid i Hakima zostają publicznie uznane za najbrzydsze dziewczyny w szkole. Konkurs na Paszteta prowadzi do upokorzenia, wyśmiewania oraz publikowania obraźliwych komentarzy. Astrid początkowo bardzo cierpi z powodu wyniku, a Mireille, choć udaje, że jest odporna, także przeżywa własny wygląd i porównuje się z innymi dziewczynami. Bohaterki z czasem przejmują określenie „pasztety” i używają go wobec siebie, odbierając mu część obraźliwej siły. Wyprawa sprawia, że media i internauci zaczynają dyskutować o wyglądzie nastolatek, a dziewczyny doświadczają zarówno wsparcia, jak i kolejnych ataków. Utwór pokazuje, jak mocno cudze oceny mogą wpływać na samoocenę młodego człowieka.
W powieści ważna jest problematyka budowania bliskich relacji. Mireille, Astrid i Hakima poznają się przez konkurs, lecz szybko zaczynają się wspierać i wspólnie organizują wyprawę. W czasie podróży pomagają sobie podczas zmęczenia, choroby i kryzysów. Astrid wspiera Hakimę podczas pierwszej miesiączki, Mireille pomaga Kaderowi w czasie bólu kikutów, a cała grupa chroni najmłodszą dziewczynę przed najgorszymi komentarzami w internecie. Mireille stopniowo otwiera się na innych i zaczyna okazywać troskę, której wcześniej nie okazywała. Ważne są także jej relacje rodzinne. Dziewczyna skupiona na biologicznym ojcu z czasem dostrzega, że prawdziwe wsparcie przez lata otrzymywała od Philippe’a. Utwór pokazuje, że bliskość powstaje dzięki obecności, lojalności i codziennym gestom, a nie wyłącznie więzom krwi.
W dziele pojawia się problematyka dojrzewania, która dotyczy wszystkich trzech bohaterek. Mireille uczy się rozpoznawać własne uczucia, przyznawać się do słabości i inaczej patrzeć na rodzinę. Hakima zmaga się z nieśmiałością, pierwszą miesiączką oraz lękiem przed tłumem, ale w Pałacu Elizejskim samodzielnie podchodzi do generała Ilera. Astrid stopniowo odzyskuje pewność siebie, śpiewa publicznie podczas balu w Cluny i później swobodnie rozmawia z członkami Indochine. Podróż wymaga od dziewczyn samodzielności, wytrzymałości i podejmowania decyzji. Bohaterki nie przestają mieć kompleksów i problemów, lecz stają się odważniejsze oraz bardziej świadome siebie. Ich przemiana pokazuje, że dojrzewanie polega nie na całkowitym pozbyciu się lęków, ale na nauczeniu się działania mimo nich.
Istotną częścią utworu jest problematyka radzenia sobie z cierpieniem i traumą. Najwyraźniej dotyczy ona Kadera, który stracił nogi podczas zasadzki w Galerystanie i obwinia się za śmierć kolegów. Mimo bólu, ran i trudności związanych z niepełnosprawnością bierze udział w wyprawie. Dopiero rozmowa z generałem Ilerem pozwala mu usłyszeć, że jego działania uratowały innych żołnierzy, a odpowiedzialność za tragedię nie spoczywa wyłącznie na nim.
Aktualizacja: 2026-10-02 17:09:46.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.